6) Eind mei en begin juni is de periode van 22 mei tot 20 juni     >>

(begin aangenaam weer, winter, In het oosten kan het koud zijn en in Victoria en Tasmanië kan het ijskoud worden).

(Sterrenbeelden: Kop van Emoe, Zuiderkruis+Koolzak, Canopus). Het Zuiderkruis kent veel verschillende voorstellingen. Op de kaart is het te vinden bij de plaats: Southern Cross (letterlijk "Zuiderkruis"!) en bij Karlgoorlie (bekend om de goudmijnen). Het kruis wijst naar de denkbeeldige Zuidpoolster. Opvallend is dat de nationale vlag van Australië ook het sterrenbeeld Zuiderkruis bevat. Het oog van de enorme Emoe is de grote mijn van Marvel Loch. Op de oudste petroglieven van de emoe in de Dampier archipel lijkt het of hij een soort plant met lange wortel in zijn bek houdt. Aangezien het een Reuzenemoe was kan dit wel een boom voorgesteld hebben.

Zie ook het verschijnen van de Plejaden in Nieuw Guinea en de Solomon eilanden in deze periode.

Zie zodiak E Periode: 5, roodbruin




Op de rotstekening zien we de lange nek van de emoe achterwaarts gelegd. Wat ernaast ligt is niet duidelijk.

Boorong Aboriginals: Zuiderkruis: “Bunya” die in een boom is gevlucht en veranderde in een Opossum (buidelrat). Volgens de Boorong vanwege de Emoe Tchingal (zie sterrenbeeld). Zijn neus en Staart bevatten 2 grote sterren. De boom bevat de andere 2 sterren van het kruis.  De Opossum (buidelrat) staat in verband met de droge tijd omdat dit dier achter bleef om op te jagen. De mythen van het Zuiderkruis hebben ook betrekking op de hemelboom van periode 8.

Yolngu Aboriginals (uit Dhalunbuy): Het verschijnen van de Avondster is het begin van het verzamelen van Raika noten. Een Avondster-touw is gemaakt van de Opossum. Deze wordt gebruikt bij begrafenis ceremonies om contact te zoeken met de voorouders.

Een andere mythe van het Zuiderkruis: De eerste mensen liepen over het land maar er heerste grote droogte. Een vrouw at een dode woestijnrat maar een man weigerde hiervan te eten. Hij liep ver weg naar het oosten naar een grote witte eucalyptusboom/ gomboom (Yaäran-doo). Een zwart vliegend wezen tilde hem op en liet hem in de holle boom vallen. Na een donderslag vloog de boom in de lucht en dreef naar het zuiden. Twee witte kaketoes probeerden in hun nachthol in de boom te komen maar dit lukte niet. Tenslotte plantte de boom zich bij de Melkweg of Warrambool die leidt naar het verblijf van de hemelgoden. De boom werd onzichtbaar en alleen de twee ogen van Yowi, de geest van de dood en twee ogen van de dode eerste man zijn nog te zien. De groep sterren ernaast worden de Mooyi; de witte Kaketoes genoemd. Het Zuiderkruis herinnert de mensen aan de komst van de eerste dood. De witte Kaketoe wordt ook genoemd als dier die de dood brengt ofwel de haler van de dode mensenzielen (zie periode 5 en 8).

Scheppingsmythe uit Zuidoost Australië: Zie 8, en hoe de dood kwam (in de vorm van de reuzen vleermuis Narahdarn, die de koele wind brengt). Baime/ Baiame had 2 vrouwen: , Ganhanbili en Birrangulu. Birrangulu kwam voor in de vorm van een emoe (zie Sterrenbeeld Emoe). Volgens sommigen was Dharramalan/Daramulum ("één-been") hun zoon of hij was de broer van Baime/Baiame. Zijn stem kon gehoord worden via het snorre-hout. Dat gebruikt werd bij de initiatierites. Hij verstopt zich in de boom als warrelknoest, bolvormige vergroeiing. Hij kon zich in diverse dingen veranderen (trickster).

Steengravering van Dharramalan/Daramulum in Ku-ring-gai Chase National Park.

Volgens het Guringai volk was Dharramalan/Daramulum ("één-been"), het sterrenbeeld Zuiderkruis. Met in het kruis ook de Emoe hoofd (Van zijn moeder of vrouw).

Oogst van rijpe Acacia zaden (Wattle Seed, Acacia Victoriae of Retinodes/ Wirilda/Aneura) zodat ze konden gedroogd worden en gemalen tot bloem. Hiervan kon men dan een soort deeg maken. Er bestaan vele soorten Acacia bomen en stuiken waarvan het hout gebruikt werd voor wapens (knotsen) of speren, het hars gegeten werd als kauwgom en in de wortels huisden diverse soorten grote witte mottenlarven; Witchetty grubs. Deze grote rupsen werden met stokken uitgegraven door de vrouwen.

In de Australische Alpen: midden juni komt de winter met sneeuw en de eerste vorst.

Mei- juni is de broedtijd en paartijd van de Emoe (grote loopvogel) want ze nestelen als het koel is (wintertijd Australië), er wordt bijna niet gevochten want in de zomer hebben ze dit al gedaan. Soms laten ze hun nest achter als ze vruchten gaan eten of gaan drinken. Na acht weken komen de eieren uit. In een mythe komt de zon uit het emoe ei.  Bij de Spring Creek tribe van Victoria; "Als de ster Canopus net boven de horizon is in het oosten tijdens zonsopgang; is dit de periode van emoe eieren". (Opvallend genoeg is dat deze periode precies gelijk is aan de periode van het rapen van struisvogeleieren door de Bushmen in Afrika).

Oogst rijpe Bushtomaat om te drogen.


Broedtijd Witbuik Zeearend (Haliaeetus Leucogaster), mei-november in noord Australië en  juni-december in zuid Australië.

Van mei/ juni-oktober komen de Zuidkaper-walvissen vlak langs de zuid- en oostkust van Australië waar ze jongen en paren (bij Head of Bight en Warrnambool, vroeger bij Albany en Sydney). Deze grote walvissen leven van plankton. Deze werden door de Europeanen veel bejaagd maar ook door de Aboriginals. Andere walvissen rond Australië zijn de bultrug en de potvis.

In juni: Laura Dance en Cultural Festival, in Cape York, alleen in oneven jaren.

Oogst van Bush Tomaten in de herfst om te drogen.

Nieuw-Guinea en Solomon eilanden:  (zie ook Melanesië: Vanuatu ,vroeger: Nieuwe Hebriden genoemd: De eilanden ten noorden van Nieuw-Zeeland: combinatie van Plejaden, juni, initiatie en Yamsoogst)

Vroeger werden de yams gepresenteerd aan de voorouders/ god; Aremha: "dode man" op een tijdelijk altaar. Hierna ging men feesten tot de ochtend.

In de Shortland eilanden (groep van de Solomon eilanden), Wanneer de Plejaden verschenen aan de horizon was het tijd voor de notenoogst. De huizen werden behangen met takken met noten en bladeren als offer aan de geesten. Dit zou ook beschermen tegen ongelukken tijdens de noten oogst. Het werd tevens beschouwd als het begin van het nieuwe jaar. Als de noten rijp
werden voor het verschijnen van de Plejaden zou men nog niet de noten oogsten en eten.

De D'Entrecasteaux-eilanden in de Solomonzee: Zij noemden de Plejaden Yavunuga. Deze waren voor hun heel belangrijk omdat ze gingen oogsten wanneer de Plejaden verschenen in het oosten in de vroege avond tot de tijd wanneer ze verschoven waren naar het westen.

Murray/ Mer island in de Torres Strait: 14 juni: Dauar, Waier Observance Festival. Men keek naar de sterren en het rijzen van de Plejaden en Orions riem.

eind mei/ begin juni: speergooi wedstrijden (Wogasia) op eiland Santa Catalina (Aorigi) van de Solomons. Het feest gaat eigenlijk om vernieuwing en reiniging. Het goedmaken van ruzies van het vorige jaar. De dag ervoor; Oogsten van de eerste Yams en nalinoten voor het feest. Veel betelnoten worden gegeten met peperblad. De jongeren blazen op de speciale trompetschelpen. Ze leggen de schelpen bij elkaar neer bij het boothuis. De volgende dag snijden de vrouwen de basis van palmbladeren deze werden gebruikt om de boze geesten de verdrijven en uit het dorp te slaan. Ze leggen deze bij de schelpen. De dag erna is het feest (vroege ochtend). Men mag geen water drinken (dit zou voor regen zorgen) maar wel kokossap. De dag begint met het blazen op de schelpen. Daarna jaagt men met veel lawaai de boze geesten uit het dorp. Vuil en ziekte werden zo verdreven. De stokken worden in zee gegooid. Dan na zonsondergang gaan twee groepen mannen in zee speren naar elkaar gooien terwijl ze schreeuwen. Men gooit niet echt gericht en van een afstand zodat niemand zwaar gewond raakt. De vrouwen gaan naar de oogsttuin en offeren een gardeniabloem op een speciale rots. De vrouwen maken kleding uit bananenbladeren en zingen provocerende liederen. De jongens bedekken zich met klei. Twee mannen klimmen in een nalinoot boom en halen er een tak uit met noten. Dit stellen de eerste vruchten van het seizoen voor. Daarna volgt nog het blazen op de schelpen en een kort speergevecht tussen de leiders en mannen half in zee. De vrouwen hebben zich in klei gesmeerd en volledig gewikkeld in de bananenbladeren. Ze lopen naar de mannen die op schelpen blazen en gooien ieder een kiezelsteen waarna ze wegrennen. In zee kleden ze zich om en ze worden gevolgd door de blazers. Dan nemen ze de schelpen over van de mannen en gaan de zee in om te blazen op de schelpen. Daarna worden de schelpen weer opgeborgen.

Tobriand eilanden (ten oosten van Nieuw-Guinea) juni-augustus: Milamala Yam oogstfeest. De mannen halen de yams op in processie van de schuren naar het dorp en de vrouwen begeleiden met zang en dans. Vroeger geloofde men dat de geesten an de doden (baloma) zouden terugkeren naar het dorp van twee tot vier weken tussen de oogst van de yams en de start van het veldwerk (landbouwseizoen).  Hiervoor maakte men platforms voor de huizen beladen met fruit en kostbaarheden om ze
te verwelkomen en bedanken. In elk huis offerde men eten aan de geesten. De geesten worden aan het eind van het feest teruggedreven op de tweede dag na de volle maan. Een uur
voor zonsopgang waneer de  saka'u zingt (Philemon corniculatus) een soort honingvogel van Nieuw-Guinea en oost Australië.(Engels: leatherhead). En de ochtendster verschijnt aan de hemel, stopt men met het dansen (die de hele nacht doorging). Men drumt een vaarwel lied zodat de geesten weten dat ze naar de andere wereld moeten gaan (Tuma). Men vraagt ook of ze weg willen gaan en de volgende dag werd dit herhaald voor de langzamere geesten die niet zo snel konden lopen.

In San Cristoval, een van de Solomon eilanden: Oogsttijd noten en yams. Deze vruchten werden opgehangen in de tuinen en huizen. Een gedeelte mocht hier blijven hangen en een gedeelte werd geofferd aan de creatergod Agunua. De priester gaf het signaal in Haununu wanneer de mensen hun oogst konden offeren. Hij offerde het aan een echte slang genaamd Kagauraha
(dit deed men ook in Afrika). Daarna deed men aan rituelen en gaf het signaal door via de trommel aan het volgende dorp enzovoorts. Daarna namen de mensen van elk dorp de bladeren van de dracaena en gingen in processie naar het heilige bos van Agunua. Hierbij deed
men ook aan schijngevechten. Men zong opdat de amandelen zouden rijp worden en de varkenstanden zouden krullen. In het bos plantte ieder zijn dracaena blad in de grond. Men stond
rond de centrale heilige boom. Men bouwde een platform van twijgen en brandde hierop offers van pudding gemaakt van de eerste oogst. Iedereen huilde hardop en bad dat de taro die men plantte goe d zou groeien en dat de banaan veel fruit zou geven. Daarna plaatste men een klimplant bij de boom opdat in het komende jaar alle klimtakken waarmee de mannen klommen sterk zouden zijn en ze niet zouden breken. Dat ze gezegend werden door Agunua en men legde een steen neer die alle puddings voorstelde. Opdat de god alle gekookte maaltijden van pudding zou zegenen. Tevens een kromme stok die de bijl voorstelde waarmee men bomen ging vellen. Opdat het bomen kappen goed zou verlopen. Men nam een kleine tak en stak het door een dracaena blad en boog het blad er overheen. Dit zou het huis voorstellen en dat de god alle huizenbouwers zou zegenen voor het komende jaar.

De Sa'a in het zuidoosten van de Solomon eilanden: Men offerde de eerste oogst van de yams aan de voorouders. Delen van de voorouders zoals de schedel, kaakbeenderen, haarlokken of tanden werden bewaard in een speciale doos in het huis.

Op het eiland Ulawa van de Solomon: Het offeren van de eerste oogst werd toliuhi genoemd van toli; neerleggen/ plaatsen. De priester nam twee yams die voor hem waren opgegraven en bond ze samen met takken van dracaena en evodia. Hij bond een bundel bladeren op zijn rug en liep door het dorp tot rond vier uur in de middag. Bij het altaar bij het strand offerde hij dan de yams voor het hele dorp. De mensen vastten en moesten stil en in de huizen blijven.

Bij de Kiwai op de eilanden van Nieuw-Guinea: Bij de oogst beginnen de grote feesten. Men deed aan balspelen: Aniopu; is het bal-vormige fruit van de Ani-boom. Op het strand gespeeld bij laag tij. Twee groepen werden gevormd. Elke man pakte een bal zeeklei en gooide deze naar de aniopu die op het strand lag. Hierdoor werd de bal flink weg getikt. Elk team moest de bal zo ver mogelijk over het strand in hun eigen richting zien te drijven. Dit spel werd meestal vlak voor de oogst gespeeld. Wanneer men met het oogsten van de yams was begonnen, speelde men het spel van Paru. Een bal gesneden uit de harde wortel
van de Sae boom. Het leek op hockey en als stokken werden lange sterke takken gebruikt. Het spel ging er wild aan toe en er waren weinig regels dus men raakte nog wel eens gewond. Om de yams te
laten groeien deden de Kiwai aan het touwfiguren-spel (Engels: Cat's cradle). Zowel de ouders als kinderen speelden het erg vaak om de yams goed te laten groeien. De eerste yamstengels werden samengebonden met touwen die gebruikt werden voor het touwfigurenspel (orova). Deze werden ingesmeerd met het gebruikelijke medicijn; vocht van de vrouwelijke vulva. Soms hing men alleen een paar van deze losse touwen aan de stokken om de groei te bevorderen en om ze in de juiste draairichting te laten groeien rond de stokken. Sommigen strooiden stukjes van de touwen in hun tuinen. Voor het touwfigurenspel zelf mochten ook de mond en voeten worden gebruikt om figuren te maken.Tijdens het seizoen van het vangen van schildpadden was het spel verboden, dit zou ongeluk brengen.

Vroeger zou men ook het Cat's Cradle spel gebruikt hebben in Engeland om het touw te laten draaien als touwfiguren om de vingers opdat ook de zoete erwten gingen klimmen rond de stokken die in de grond waren gestoken (Zie: Jack in the beanstalk? Jan en de bonenstaak? Jack of Jan als god van het gewas en de staak naar de hemel).

Ook op het eiland Nieuw-Ierland van Nieuw-Guinea speelt men het touwfigurenspel, vooral tijdens het brood-fruit seizoen. Volgens sommigen zou het fruit beter rijpen en volgens anderen is het een dankbaarheidsritueel bij de oogst van het broodfruit. Het broodfruit is net als de Yam een zeer belangrijk gewas zoals het graan in vele andere landen. Er is een mythe bij de Sepik rivier van Papua Nieuw-Guinea dat tijdens een tijd van honger de leider van de stam wegging en zich veranderde in de broodfruit boom. Zijn hoofd stelde de vrucht voor. Dus om deze te oogsten moeten ze hem
sybolisch onthoofden.

In het touwfiguren spel worden vaak ook door andere volkeren de mythen en verhalen van hun volk doorgegeven aan de kinderen, dus deze kunnen een zeer diepe betekenis hebben.

Nieuw-Guinea: In het gebied van de Sepik en Ambunti rivier speelde het getal 5 en vooral 6 een belangrijke rol en zou staan voor 5 of 6 manen. In Mapik bij het oogstfeest van de Yam: werd de yam als een man versierd en een naam gegeven. Ze mochten hun eigen oogst niet opeten maar moesten deze eerst ruilen met anderen. De kleur oranje komt voor als vruchten van een liaan.

>>