Grote Waterslang, Raaf, Beker




GROTE WATERSLANG, Hydra (Grieks),

De grote waterslang begint bij het eiland Kreta (dat de kop voorstelt), daarna gaat het naar Sicilië waar hij onder het sterrenbeeld van de Beker (oost-Sicilië met Etna) en Raaf (Elymian cultuur van West-Sicilië) doorgaat, onder sterrenbeeld Leeuw. En onder Maagd langs zou eindigen bij het sterrenbeeld van de Weegschaal. Maar hier voegt hij zich samen met de zonnelijn. Daarna gaat hij verder tussen de straat van Gibraltar door langs de eilanden naar Zuid Amerika. Hier komt hij precies uit onder het eiland Trinidad. Opvallend is dat deze zeestraat "mond van de slang" genoemd wordt. Maar dit is de benaming van de Orinoko rivier die ook slang wordt genoemd. Of de zeeroute gaat om Spanje heen naar het noorden van Europa. Het is dus een prehistorische zeeroute en de Spanjaarden en Portugezen volgden exact dezelfde route naar Zuid Amerika. Dit komt omdat ze de gunstige Passaatwinden volgden die hierlangs liggen. Deze Passaatwinden worden nu nog steeds gebruikt door zeilers om naar het westen te varen.

Zie ook het bijbehorende sterrenbeeld van Het grote Schip; Argo dat eronder ligt.

Kreta, de kop, ligt onder sterrenbeeld Kreeft en is daar dus ook mee verbonden. Oud-Grieks: Κρήτη, Krḗtē, Egyptisch: Keftiu.

Op Kreta; bekend is het verhaal van de Stiergod Minotaurus in het labyrint van Knossos. De held Heracles vocht hier met de stier volgens de Griekse mythen. Het labyrint zou dan de onderwereld verbeelden. De oppergod Zeus zou hier geboren zijn. Zeus bracht Europa naar Kreta in de gedaante van een stier. Minoïsche of Myceense Cultuur (rond 4000 v. Chr. Grieks: Mykēnē) bekend van het grote paleis van Knossos. Rond 1500 vChr begon men hier al met de olijventeelt (volgens opgravingen in het Zamaribekken) en sommige olijfbomen zijn nog net zo oud! Bekend is de godin Dictynna (van de heilige berg Dicte op Kreta). Kreta zou vernoemd zijn naar de nimf Kreta die huwde met zonnegod Helios waaruit Pasiphae werd geboren. Pasiphae huwt later met koning Minos en krijgen dochter Ariadne. Een tovenares zou Pasiphae beschermen door schorpioenen en slangen over haar lichaam te laten kruipen. Een opvallend feit is dat op Kreta de slangengodin en slangenverering het meeste voorkwam van heel Europa. Dit zien we terugkomen in vele voorwerpen die hier zijn gevonden. De slang werd in de prehistorie gezien als positief en beschermend.

Het eiland is al sinds de steentijd bewoond. Waarschijnlijk kwam vanuit Anatolië rond 3500 v. Christus een 2e migratiegolf. Die bracht ook Palestijns aardewerk mee. Belangrijke vorm op Kreta; de spiraalvorm. Sinds kort blijkt dat de vondsten van de opgravingen van Sir Arthur Evans vervalst zijn. Waarschijnlijk omdat hij graag zijn eigen geschiedenis wilde creëren. Met behulp van de Franse kunstenaar Gilliéron en zijn vader (die replica's op grote schaal verhandelden en meewerkte aan de vervalsing van Schliemans Troje) maakten ze vele vervalsingen zoals sommige beeldjes van de slangengodinnen. Het beroemdste beeldje is onderzocht en het ivoor stamt uit 1450 na Christus. Er is sinds kort een mannelijk godenbeeldje opgegraven uit 3500 vChr ten tijde dat een tempel op Kreta werd verwoest (en het beeldje werd stukgegooid). Alles wijst erop dat er vooral mannelijke figuren op de fresco's zijn afgebeeld zoals de mannen die over de stier springen.

Ten noordwesten van Kreta ligt ook een eiland dat Hydra is genoemd.

De naam Hydra komt waarschijnlijk van Hydro: water. En wellicht ook van: Hydroxide. Zie de oplossing van het zout: Sodium Hydroxide (natronloog). Ook bekend als kaligene. Wordt gebruikt in het maken van pulp voor papier en textiel. Ook als schoonmaakmiddel. Er zijn verschillende soorten hydroxiden zoals bv. IJzer(III)oxide-hydroxide. Pigment dat van geel tot zwart kleurt. Zie het mineraal goethiet: ontstaat door verwering van andere ijzerhoudende mineralen als magnetiet en pyriet.(al in de prehistorie in gebruik voor schilderingen zoals in de grot van Lascaux. Ook voor tattoeages). Ook gebruikt als siersteen. Het wordt ook bruin ijzer of moeras ijzer genoemd. Bij de Egyptenaren werd natronloog gebruikt om mummies te conserveren. Een bekende winningsplek hiervoor was Sicilië. Om daar te komen moest men dus de slang volgen.

De Beker (zie de afbeelding onder); wordt gevormd door west Sicilië. Met name in Enna en rond het meer van Pergusa. Bewoning is daar echter al prehistorisch uit 12.000vChr. De vulkaan de Etna vormt ook een belangrijk symbool. Wellicht hoort het eiland Malta ook bij de slang Hydra want op west Malta zijn de prehistorische verfstoffen goethiet en hematiet te vinden. Bekend is Malta van de megalietgraven.

Het hart van de slang is de helderste ster en ligt wellicht ten zuidwesten van Kreta (de heilige berg Ida?).

Waterslang: Hydra (vrouwelijk). De hoofdster Hya heet Alphard (Arabisch: "de eenzame ster"). Het is het grootste sterrenbeeld aan de hemel. , de kop wordt gevormd door 6 sterren ten zuiden van Kreeft. De helderste ster is Alphard die het hart van de slang aanduidt.

Mesopotamië (spiegelbeeld, zie lange afbeelding boven): Op een steen uit Uruk 3000 vchr. staat een leeuw (of dubbele leeuw) op een grote draak/slang(wellicht sterrenbeeld Hydra). Voor Hydra staat een planeet of ster. Op de staart van de slang staat een vogel met zijn kop omlaag (wellicht Raaf). Daarachter staat een vrouw met een aar in haar handen (sterrenbeeld Maagd) Tussen hen in staat ook een planeet of ster. Het middendeel van de draak/slang met beker ontbreekt?

Denderah: de waterslang stelt hier een soort boot voor. Op de slang zit een vogel naast de godin die de staart van leeuw vasthoudt. Voorop zit een god op de stoel.

Griekse mythe: Chronus (zoon van hemelgod Uranus) is getrouwd met Rhea. Zijn moeder Gaia (godin van de aarde) voorspelt dat een kind hem van de troon zal stoten. Dus slokt hij al zijn kinderen op. Rhea vlucht als ze zwanger is naar het eiland Kreta. Hier bevalt ze op de heilige berg Ida van de grote god Zeus. Gaia en de nimfen voeden hem op. Rhea geeft Chronus een als baby in doeken gewikkelde steen die hij in een keer opslokt. De wieg van Zeus ligt in een grot in de berg Ida. Het werd beschermt door de Koreten (een soort demonen). Zij maakten zoveel lawaai door wild met hun speren op hun schilden te slaan terwijl ze dansten opdat Chronus het huilende kind niet kon horen. Ondertussen groeit Zeus op met ambrosia en nectar. Met speciaal voor hem gemaakte honing en met de melk van de geit van nimf Amalthea. Hiervoor zet Zeus als dank aan de nimf haar in de hemel als sterrenbeeld Steenbok. Hij geeft de andere nimfen de hoorn des overvloeds die nooit leegraakt met eten en drinken (zie sterrenbeeld Waterman). Zeus wil als hij groot is zijn broers en zusters bevrijden uit de buik van zijn vader. Dit doet hij met de godin Metis. Zij adviseert hem een braakmiddel op te halen bij Gaia. Na het bevrijden van de broers en zusters begint de grote oorlog tussen de Titanen (reuzen) en Europeanen (goden van de berg Olympus). Zeus bevrijd de cyclopen uit de hel. Met hulp van Gaia smeden zij een bliksemwapen (zie de berg Etna). Na vele jaren begint de tweede oorlog van de giganten tegen Zeus. Dit maal door Gaia zelf veroorzaakt. Zeus vind een speciaal kruid tegen de giganten (sterrenbeeld Centaurus?), maar Gaia voorkomt de werking hiervan. Alleen een sterfelijke zou kunnen helpen tijdens deze oorlog. Dus verwekt Zeus bij Alkmene de heldenzoon Herakles. Samen met Zeus kan Heracles met zijn pijl en boog de giganten doden (sterrenbeeld Boogschutter?). Zeus plaatst de steen die Chronos had opgeslokt (De Omphalos) in het heiligdom van Delphi als navel van de wereld en centrum van het universum (zie Plejaden). Gaia verwekt bij Tartarus het monster Typhon. Het bestaat uit diverse dieren en heeft een lichaam van een slang. De goden van de Olympus vluchten naar Egypte waar ze zich in dieren veranderen. Zeus gooit uiteindelijk de vulkaanberg Etna op Typhon en het monster is gevangen (zit vast als Sterrenbeeld Hydra, de waterslang, met als kop het eiland Kreta). Chronos werd weergegeven als oude man met lange grijze baard. Hij draagt in de kunst de zandloper en zeis en soms vleugels. Dus als god van de dood. De Grieken vergeleken hem dan ook met de gelijknamige landbouwgod Kronos met zijn zeis. Het Griekse woord voor "tijd" is Chronos. In Nederland voorgesteld als "Vadertje tijd". Deze ging samen met "moeder natuur" rond als echtpaar. Ook het Nederlandse woord "kroniek" en "chronisch" zou hiervan zijn afgeleid.

Grieks; de veelkoppige waterslang die Heracles moest verslaan als een van de 12 taken. Iolaus (de zoon van zijn halfbroer of tweelingbroer Iphikles helpt hem hierbij. Op een Korinthische vaas van 600 vChr. vecht Heracles tegen Kreto (Ceto of Crataeis), hij schiet pijlen op een grote schedel. Wellicht een schedel van een fossiele dinosaurus
(bijvoorbeeld een vliegende Sauriër, deze kon men vinden in de Sahara woestijn). Het is goed mogelijk dat de oude volkeren de schedels in de tempels aanbaden.

Aan godin Hera werden slangen van terracotta geofferd. Zie het sterrenbeeld Slangendrager. Volgens verhalen zou de Corycian cave van Sicilië liggen onder het gewicht van de Etna. Het zou de geboorteplaats of woonplaats zijn van Typhon.

λέβης: Lebes: Grote diepe kom (vergelijkbaar met de ketel). Soms de prijs van sportieve evenementen zoals de Panhelleense spelen.

Arabisch: al-fard: "het individu/persoon/ene/alleen" Of "de eenzame": verbastert tot alphard is de naam van de ster alpha van Waterslang. De helderste ster van het hart van de slang. De ster heeft de kleur roodachtig geel. Al Sûfi noemde hem rood.

Chinees maanhuis: Niao, "de vogel/ de rode vogel" of de ster Alphard (met zijn rode kleur, het hart van sterrenbeeld de Waterslang)geeft in China de lente-equinox aan. Dit is het omgekeerde in het westen omdat dit de nachtpositie weergeeft van de maan, dus niet van de zon van de dag. In het westen zou dit dus staan voor de herfst equinox. Volgens het oude Chinese werk van Chou-King, besteeg de keizer Yao de troon in 2356 vChr. Toen de ster Alphard bij zonsondergang door de meridiaan ging op de dag, waarop de zon door het lentepunt ging, wat toen in de Plejaden lag.Zie het jaar rond noord 1D.

In een afbeelding uit de 15de eeuw van Hyginus, is ook de boom weergegeven die van de kop van de slang omlaag loopt (zie de mythe van de raaf).







RAAF
: West- Sicilië. Gebied van de Elymiërs (1500vChr) of ouder. De raaf kan ook een valk voorstellen want de vorm lijkt er verdacht veel op. Voor de Noord-Europese landen is de betekenis van de raaf gelijk aan die van de valk. De naam Falcone komt veel voor en er broed ook de zeldzame Eleonora's valk of Zwarte valk. Sicilië is gekoloniseerd vanuit Griekenland. Hier bevind zich de cultuur uit Kreta zoals Ericlea Menoa. Het gebied van deze cultuur heeft ook de vorm van een raaf of valk. De belangrijkste heilige berg is Monte Pellegrino ("De berg van de Slechtvalk"). Hier bovenop staat het belangrijke heiligdom van Santa Rosalia. Haar tekens zijn rozen en een schedel. Aan haar is een 6 daags feest verbonden van 9-14 juli. Belangrijkste mijnen zijn de zout en zwavelmijnen. De zwavel werd uit het rotszout gewonnen, het werd gebruikt voor het balsemen, als medicijn en antiparasiet. Bij Palermo vinden we een Paleolithische grot met schilderingen; Grotte di Addaura. Er zijn ook prehistorische plaatsen/grotten te vinden op en rond Sicilië. In de grot del Genovese op Levanzo vinden we rotstekeningen uit 10.000 voor Christus. Tevens zocht men naar het obsidiaan in het vulkanisch gebied.

De raaf kan verwijzen naar de vogelgodin. De raaf is vaak een boodschapper tussen hemel en aarde en begeleider van diverse goden (hemelvogel). Ook moet men de intelligentie van de raaf niet onderschatten, deze is gelijk aan de chimpansee. Raven kunnen ook goed samenwerken om aan eten te komen.

De sterrenbeelden beker en raaf liggen onder sterrenbeeld Leeuw en worden dan ook verbonden met de betekenis van sterrenbeeld Leeuw (zie het jaar rond bij Paaswater). Zie ook de onderstaande sterrenbeelden.

-------------

Raaf/ Corvus:  Trapeziumvorm

Het is gekoppeld aan naastgelegen sterrenbeeld Beker.

Mesopotamië (spiegelbeeld, zie lange afbeelding boven): Op een steen uit (Uruk) 3000 vchr. staat een leeuw (of dubbele leeuw) op een grote draak/slang(wellicht sterrenbeeld Hydra). Voor Hydra staat een planeet of ster. Op de staart van de slang staat een vogel met zijn kop omlaag (wellicht Raaf). Daarachter staat een vrouw met een aar in haar handen (sterrenbeeld Maagd) Tussen hen in staat ook een planeet of ster. Het middendeel van de draak/slang met beker ontbreekt?

Egypte: Denderah: vogel die op de grote slang zit naast de godin

Hebe was een Griekse godin van de jeugd, ze was de bekerdrager voor de goden en de hemelse vrouw van Heracles.

Fabel van de Kraai/ Raaf en de waterkom: De vogel gooit kiezels in de kom zodat de waterspiegel steeg en hij kan drinken. Dit duidde op zijn wijsheid. Het verhaal komt van oorsprong van de fabels van de Griekse Aesop (620-564 vChr). Hierna is het door diverse landen overgenomen zoals in de fabels van Jean de La Fontaine.

Grieks: In de mythe van Psyche. Psyche is de mooiste van 3 jonge zussen. Aphrodite is jaloers op de mooie Psyche die mooier zou zijn dan zij en alle mannen waren verliefd op haar. Ze was zo mooi dat de mannen haar niet durfden te trouwen. (Aphrodite was bang dat Psyche haar zou gaan vervangen, zoals alle jonge godinnen de oude vervangen en gereïncarneerd worden (zie de 3 jaargetijden). Ze vond dat Psyche de lelijkste man moest krijgen en stuurde de god van de liefde Eros om een pijl in haar te schieten (met een gouden pijl zou ze voor eeuwig verliefd zijn, met een loden pijl zou ze voor alle liefde ongevoelig blijven). Maar Eros werd zelf verliefd op Psyche en zou zich ook per ongeluk aan zijn eigen gouden pijl hebben verwond. Hij vertrekt ongezien. De vader van haar gaat naar het orakel van Delphi om een man voor Psyche te vinden en hoort dat ze een berg op moet gaan en dat haar echtgenoot lelijk zal zijn. Dus stuurt hij haar de berg op en hoewel ze niets verwachtte kwam ze bij een wonderlijk mooi paleis van de mooiste steen en edelstenen met een prachtige tuin (als in de andere wereld). Haar echtgenoot beloofd dat ze alles zal krijgen wat ze maar wil op voorwaarde dat ze niet naar zijn gezicht kijkt. Ze stemt toe en samen hebben ze het goed. Als ze terugkeert naar haar familie beweren haar jaloerse zussen dat hij wel heel lelijk moet zijn en halen haar over tocht te kijken. Op een nacht hield ze een lamp boven zijn gezicht en ontdekte dat het de knappe god Eros was. Toen wat olie op zijn schouder viel werd hij wakker en hij rende weg. Van ellende wou ze zich verdrinken in de rivier maar het water gooide haar terug. De god Pan had medelijden met haar en zei dat het wel goed zou komen als ze zich aan alle beproevingen zou houden. Dan zou ze Eros terugkrijgen. Aphrodite was boos en jaloers op de liefde tussen Psyche en Eros. En ze behandelde haar als slaaf. Voor Aphrodite moest Psyche naar de heilige bron op een steile rotsachtige berg (zie Plejaden). Hier stroomde het zwarte water naar de rivier van de onderwereld; de Styx. De bron werd beschermd door draken. Zeus had medelijden. De adelaar van Zeus haalde voor haar het speciale water op in de beker/ kruik zodat zij het aan Aphrodite kon geven (In dit geval was hij dus waterdrager). Aphrodite was woest en sloot haar voor straf op. Daarna stuurde ze haar naar de onderwereld met een kistje voor Persephone. Hierin zou Persephone schoonheid stoppen zodat Aphrodite mooier was dan Psyche. Psyche wil zelfmoord plegen en van een toren springen. De toren had medelijden en praatte tegen haar en geeft haar advies hoe ze door de onderwereld moet komen. Ze moest de over-vaarder van de dodenrivier een munt geven en de driekoppige hond-bewaker een giftige koek. En ze mocht het kistje niet openen. Zo kwam ze toch goed aan bij graangodin Persephone (zij verving symbolisch haar moeder de graangodin Demeter). Op de terugweg kon ze haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en opende het kistje. Daarna viel ze in een eeuwige slaap. Eros vroeg Zeus om genade. Zeus liet het lichaam van Psyche op de berg Olympus brengen. Eros kust haar tot leven. Hierna mag ze het nectar van onsterfelijkheid drinken; Ambrozia. Zo wordt ze een echte godin en werd verenigd met haar grote liefde Eros. Maar Aphrodite en Eros zijn latere goden.

Apollo wil de een offer aan Zeus (Jupiter) brengen en zond zijn hulp, de raaf met de beker uit om water aan te dragen. Maar de raaf bleef echter op een vijgenboom zitten, om te wachten tot ze rijp zouden worden. Maar omdat hij vreesde dat zowel Zeus als Apollo hun geduld zouden verliezen gaf hij de slang de schuld van hare ongehoorzaamheid. Hierop maakte Apollo voor straf de veren van de raaf zwart, en plaatste hem tegenover de beker op de slang in de hemel. Maar Apollo is een latere god.

Corvus (pas vermeld in 100 n Chr. door de Romein Hyginus). Grieks: het hulpje van Apollo. De raaf was eerst wit maar omdat hij Prinses Coronis (die zwanger was van Apollo; en later Asclepius baarde) en haar minnaar Ischys had gezien, vertelde hij het Apollo. Deze maakte het beest zwart en zette hem aan de hemel als waarschuwing aan verklikkers. Hij moest ook steeds vers water halen voor Apollo, hij was dus water/beker drager. (ligt vlak bij maagd).Waarschijnlijk late mythe.

Versie2: De mythe over dat Apollo verliefd wordt op Coronis (zie sterrenbeeld Noorderkroon), dochter van de koning van Thessalië. Hij is gelukkig met zijn prinses en ze is zwanger. Helaas wordt ze toch verliefd op een gewone sterfelijke man Ischys. Een kraai die over haar zou waken berichtte Apollo van het verraad.
Hij doodde de witte kraai die daarna zwart werd (zie sterrenbeeld raaf). Toen doodde hij Iskis en Coronis. Hij scheurt het nog levende kind uit het lichaam van Coronis. Dit zou Asclepios zijn. Hij zou later opgeleid worden tot meester van de geneeskunst
en het middel vinden dat de doden tot leven wekt (ofwel de drank van het eeuwige leven). Hij gaf de drank aan Orion, Hyppolytes, Teudarius, Leukork? Hades is boos en gaat naar Zeus. Zeus dood Asclepios. Apollo is woest en hij roept de
Cyclopen aan (eenogigen) die de bliksemflits van Zeus gesmeed hebben (zie Etna, sterrenbeeld Beker). Apollo dood de Cyclopen waarop de woedende zeus Apollo in de Tartaros (hel) wil sturen. Door de tussenkomst van godin Letho (moeder van Apollo, sterrenbeeld Zwaan) besluit Zeus om milder te straffen. Apollo wordt de slaaf van een
sterfelijke. Een jaar lang moet hij als herder in Thessalië rondlopen (de goede herder...vergelijking met Jezus). Dan volgen vele tragedies. Apollo heeft twee mannelijke liefdes verloren.
Hyacintos valt per ongeluk dood door Apollo zelf. Daarom veranderd hij hem in een hyacint bloem. Ook is een Kyparisos ontroostbaar om de dood van zijn lievelingsdier en vraagt Apollo
hem te doden maar Apollo weigert. Maar als hij niet ophoudt veranderd hij Kyparisos in een Cipres boom. Waarschijnlijk late mythe.

Keltisch: In mythe van de Trioedd Ynys Prydein, uit Bretagne. Het verhaal van de 12 paarden waarvan lelijke blauwe hengst. De magische hengst moest gekamd worden met een speciale zilveren roskam waardoor hij mooi wit zou worden. Verder verwijst het verhaal naar de Melkweg. De magische hengst beval later de ridder hem te doden. Op het dode dier kwamen twee raven zitten en de ridder ving één hiervan. Hij beloofde hem vrij te laten als hij het water van leven en dood zou brengen. De raaf deed dit en de ridder sprenkelde het water op het dode paard. Hierna veranderde het paard in een knappe prins. De prins en zijn zus brachten het levenswater naar de koning en testten het uit op de hond. Maar de koning kreeg alleen de druppels van dood opdat de ridder hem kon vervangen en de prinses met hem kon trouwen. Verwijzing naar de herfst want in Europa staat de raaf of uil op de plek van de herfst (zie het schema) en staat symbool voor de dood. Daarom werd de raaf ook gezien als aankondiger van de dood.

Arabisch: raaf

BEKER/ Crater: Oost- Sicilië. Gebied van de Siculiërs of ouder. Crater is ook de naam van de vulkaanmond. Het staat voor de kelk, de Chalice. Dit is afkomstig van de Prehistorische pottenbakkers plaats Caltagirone. In Caltagirone staat ook een belangrijke kathedraal. Hier houd men het licht feest van San Giacomo op 24 en 25 juli (zie het jaar rond hoofdstuk: god van de onderwereld, hondgod). Dit is de heilige Saint James of the Marche (Giacomo della Marca of Dominic Gangala). "Toevallig" zijn zijn tekens een kelk waaruit een slang kruipt. Hij is begraven in Napels en is hetzelfde als Sint Jacobus de Meerdere. Later kwamen de wijndruiven naar Sicilië en werd dit het eerste wijnland. In Agrigento, een Griekse nederzetting, vinden we een enorm liggend mannenfiguur en een grote krater uit 500 voor Christus. Op de krater staan Perseus en Andromeda naar de bijbehorende sterrenbeelden. Men ziet ook vele overeenkomsten met de afbeeldingen van de wijnoogst en wijnbeker van de god Dionysius die afgebeeld staan in de mozaïek vloeren van Noord Afrika.

Het teken van vissen was gewijd aan godin ( oude naam Nephtys/ Nebthet). Op de kalender van Denderah staat ze op de plaats van vissen van het nieuwe jaarbegin van 100 vChr. Dus een verwijzing naar de Plejaden.

De Etna werd waarschijnlijk vergeleken met de pottenbakkers oven . Hierin werden ook godenbeelden gemaakt (symbolisch misschien ook de mens).

De vulkaan de Etna heeft vele mythen en legenden; Het is de smidse van de Griekse god Hephaestus/ Hephaistos, god van het vuur (later Romeinse Vulcanus). De vrouwelijke tegenhanger van het vuur is de Griekse Hesta en (Romeinse Vesta). Het eiland Vulcanus boven Sicilië verwijst hier ook naar. God van de smeden en pottenbakkers. Naast de smid Vulcanus stond vaak de grote godin Minerva (de Romeinse versie van de Griekse godin Athena). Hephaestus zou zijn moeder de grote godin Hera een gouden troon hebben geschonken waar ze uit wraak aan vast bleef plakken (verwijzing naar sterrenbeeld Cassiopeia?). Hephaistos was na Hesta getrouwd met Aphrodite (Venus). Onder de Etna zou zich de onderwereld Hades bevinden. De godin van het graan Demeter zou haar dochter zoeken en zette brandende toortsen rond de opening van de Etna. Elk jaar zou haar dochter van het graan Persephone via de Etna uit de onderwereld komen in het voorjaar. De vulkaanmond was dus ook een soort poort. In het najaar ging ze (als sterrenbeeld Maagd) weer naar de onderwereld. In Sicilië werd veel graan verbouwd dus was godin Demeter erg belangrijk. Ook voor de Romeinen vormde Sicilië de graanschuur. Romeins/ Latijn: Aetna: de vulkaan en de stad aan de voet van de vulkaan (nu Santa Maria di Licodia).

In de Griekse mythe van Prometheus over hoe de mensen het vuur kregen en de dood: Vroeg Zeus aan Hephaistos om iets bijzonders te smeden. Daarna nodigt Hephaistos 12 goden uit (lees: de 12 maanden van het jaar) en laat ze in zijn ketel (lees: beker/ krater) allerlei substanties gooien. Zoals vuur en
aarde. Hieruit maken ze de eerste dieren en mensen (mannen). Hierna mochten epimethos (de nadenkende) en zijn broer prometheus (de vooruitdenker/ helderziende) deze wezens eigenschappen geven.

Vooral in Sicilië hield men de Griekse riten van Demeter (zie Eleusis bij de oogstfeesten). Sicilië stuurde de eerste graanoogst naar Eleusis. Ook Hephaistos werd vereerd tijdens het feest. Tijdens inwijdingsriten werd gebruik gemaakt van Kykeon, een mengsel van water, gerstemeel en Polei (Mentha pulegium). Deze plant bloeit in augustus. Deze drank werd door de ingewijden gedronken uit een heilige beker.

Onder Sicilië in de Zee verschijnen soms vulkanische zeebergen boven water vanwege de botsende aardplaten. Deze werden beschouwd als eilanden maar omdat ze van puimsteen en zand waren losten ze snel weer op en verdwenen. Soms zelfs na een half jaar. In mythen laat men ze steeds weer opnieuw boven komen. Bekend is Ferdinandea en Vinoza?. Zie ook Pantelleria (Kossyra).

De Kelten en Germanen zullen ook sommige tradities hebben overgenomen van de Grieken zoals die van Demeter bij de oogstfeesten. Vanaf 650 vChr. importeerden de elite grote bronzen ketels of craters vanuit Grieks-Italië en Griekenland. Deze werden gebruikt voor drinkfeesten en zullen alcoholische drank hebben bevat zoals honingmede en wijn. De randen waren versierd met beeldjes van roofkatten zoals leeuwen. Met een mooie schenkkan werd de drank in een drinkschaal gegoten. Soms gebruikte men drinkhoorns van de oeros.

De beker als poort komt ook voor in de mythe over Hephaistos. Hierin heeft hij een grote ketel waarin de goden een toverdrank brouwen. Hieruit worden de dieren en de mensen geschapen.

De heilige beker in prehistorische tijden had een wat eenvoudiger uiterlijk en was vooral praktisch als drager van het levens brengende water in de droge woestijn. De oudste beker was waarschijnlijk een struisvogelei en zelfs van haar voorouder: de reuzen loopvogel . Dit zien we ook terug bij de Bushmen in Afrika. Het water kwam bij voorkeur natuurlijk uit de heilige bron. De struisvogel is de naaste verwant van de dinosauriërs.

De Grieken en andere volkeren kenden ook de ketel van reïncarnatie. Om iemand weer tot leven te wekken zoals de god(in) van het gewas die in stukken was gesneden werd deze in een ketel met magisch kruidendrank gekookt volgens de mythen. Zo werd de god(in) weer levend in het voorjaar en kon het gewas opnieuw gaan groeien door zijn/ haar levenskracht. Veel mensen deden dit na door het koken van speciale soep (de botresten in de soep werden gebruikt om het zaaizaad of zaailand vruchtbaar te maken).

Tevens is er de mythe van de Cycloop Polyphemus en Odyssues. De Etna zelf zou voor de naam Cycloop staan omdat het eigenlijk rond/ogig betekent (oog van de vulkaan). En dus niet 1-ogig. Ook noemt men het vuur, roet en damp van de vulkaan. Maar Odysseus en zijn mannen zouden een cycloop hier in zijn oog hebben gestoken met een grote boomstam. Het eiland Sicilië zou men dan Cyclopes hebben genoemd. De Cycloop Polyphemus is de zoon van zeegod Poseidon. De cyclopen hielpen Hephaistos bij het smeden. Ook vond men hier veel belangrijke grondstoffen zoals de zeldzame Natron, gebruikt voor het mummificeren van de doden in Egypte. Bij Siracusa bevinden zich de grootste papyrusplantages.

Honingdrank:  Honing en honingdrank is een algemene gewijde drank die werd gemaakt door praktisch alle volkeren over de gehele aarde van de vroege prehistorie tot nu. Het werd in het bijzonder gekoppeld aan de goden, feesten/ rituelen en Plejaden. Honing is bijzonder voedzaam en genezend. Niet voor niets noemden de Griekse Pythia, toekomstvoorspellers van het heiligdom in Delphi zich bijen-vrouwen.

Het is de beker met het magische (Paas) water (zie het Paasfeest) uit de bron bij de levensboom (soms vermengd met kruiden; al dan niet hallucinogeen).

Of de beker met het offerbloed tijdens de feesten. Later veranderd in wijn. Dit gebruik kenden de Germanen ook al.

Als men de priester-koning doodde ( zie de Toren en de draak) probeerde men zijn heiligheid/ kracht te vangen die doorgegeven zou worden aan zijn opvolger. Dit deed men bijvoorbeeld door de laatste adem proberen op te vangen met behulp van bijvoorbeeld een doek of steen op de mond. Degene die in bezit was van de relieken van de dode priester-koning had automatisch het recht van koningschap of autoriteit. Met name de schedel werd gebruikt voor verering. De schedel werd versierd en op een speciale plaats gezet. Soms kon deze dan nog geraadpleegd worden. Ook werd het schedeldak vaak gebruikt als beker. Gebruikt tijdens riten en plechtigheden door priesters. Dit zien we terug in Afrika maar ook in de Himalaya en bij diverse volkeren.

Een andere vorm van de beker kan men zien in de hoorn van overvloed ofwel de kruik of beker van sterrenbeeld Waterman.

Mythe over de urn in Cuzco bij de Inca's: Een koning had heilig water gevraagd van het Eiland van de zon (in het Titicacameer) voor de geboorte van zijn kinderen.
De gouden beker met water van het eiland werd in het midden van het plein van Cuzco gezet. Later zouden andere koningen dit hebben overgenomen. De reuzen beker of urn werd gebruikt voor vloeibare offers bij reinigings rituelen en om regen te vragen in de periode van Waterman (zie Zuid Amerika periode 10, dus in de lente, wellicht gevuld met water of bloed. Na de oogst in de herfst werd de beker gevuld met maïsbier. Het vullen deed men aan de stand van de Plejaden. In het midden van het jaar rond de 21 juni zonnewende eerde men de beker als poort naar de andere wereld (gestorven voorouders).

De Crater staat ook in verband met het daaronder gelegen sterrenbeeld Centaurus en Zuiderkruis en is daar wellicht zelfs uit ontstaan omdat deze sterrenbeelden van belang waren/ zijn voor het Zuidelijk Halfrond.

-------------

Beker: Crater. (pas vermeld in 100 n Chr. door de Romein Hyginus)

Grieks: Hebe was een Griekse godin van de jeugd, ze was de bekerdrager voor de goden en de hemelse vrouw van Heracles (Hercules).

Volgens de mythe was Dionysus de zoon van Zeus en Semele. Hera , de ware echtgenote van Zeus, beval de Titanen om de pasgeboren Dionysus in stukken te scheuren. Zij deden dit en kookten zijn lichaamsdelen in een grote ketel. Op de plaats waar het bloed van Dionysus terecht zou zijn gekomen, groeide een heilige granaatappelboom op. Maar Dionysus werd net op tijd gered door Rhea (dochter van Gaea en Uranus). Ze verzamelde zijn ledematen en genas hem. Zeus liet Persephone hem naar koning Athamas van Orchomenus en zijn vrouw Ino brengen. Hier zou hij opgevoed worden als meisje. Hera hoorde hiervan en strafte het koningspaar met krankzinnigheid. Athamas doodde per ongeluk zijn zoon Learches die hij voor een hert aanzag. Dionysus werd ondertussen door Hermes (boodschapper van Zeus) veranderd in een geit. Hij werd gegeven aan de nimfen Macris, Nysa, Erato, Bromie en Bacche op de berg Nysa. Hij groeide op in een grot maar alleen met honing (zie de Plejaden). Op de berg Nysa zou Dionysus ook de bereiding van wijn hebben ontdekt. Hij reisde via Egypte later ook over de wereld met zijn leraar Silenus, de saters en de Maenaden. Overal waar hij kwam zou hij de wijnstok brengen. Zelfs naar India waar hij steden stichtte en wetten maakte. Onderweg ontmoette hij op het eiland Naxos de mooie Ariadne. Ze was droevig omdat de held Theseus die ze had geholpen te ontsnappen uit het labyrint (van de onderwereld) haar alleen had achtergelaten. Dionysus trouwde met haar en ze kregen zes kinderen. Na zijn dood steeg hij op naar de hemel en nam plaats aan de rechterzijde van zijn vader Zeus in de plaats van godin Hestia. Ook wordt verteld dat Dionysus naar de onderwereld ging naar godin Persephone. Hij kocht haar om met mirre om zijn moeder godin Semele uit de onderwereld te bevrijden.

In een andere mythe is Tantalos/ Tantale de zoon van Zeus en de nimf Plouto. Hij huwde de dochter van Paktolos (van de gouden rivier sinds het bad van koning Midas). Tantalos mocht de feesten van de goden bijwonen op de heilige berg Olympus maar hij wou stiekem de nectar van onsterfelijkheid drinken; Ambrozia. Dit was eten wat alleen voor de goden was bestemd en ze onsterfelijk maakte. Hij gaf de speciale drank en spijs stiekem door aan de sterfelijke mensen op aarde. Tantalos was de koning van Frygië geworden nodigde de 12 goden uit in zijn paleis op aarde voor een feest maar toen bleek dat hij niet genoeg te eten en drinken in huis had. Hij riep zijn zoon Pelops in de keuken en doodde hem en serveerde het vlees aan de goden. De goden waren geschokt en proefden direct dat het mensenvlees was en aten het niet op. Maar de graangodin Demeter zou het verschil niet geproefd hebben omdat ze in gedachten bij haar dochter Persephone was die weg was (die in de herfst en winter als graangodin naar de onderwereld ging en in de lente weer tot leven komt op de aarde om het graan te laten groeien). Zeus liet Tantalos voor straf in de hel (Tartaros) gooien. Hij zou daar tot in eeuwigheid moeten blijven zonder eten en drinken. Rechts van hem groeit daar een boom aan de oever van een meer waar mooie vruchten (peren) aanhangen maar hij kan deze net niet pakken. Ook staat hij in het water maar als hij het wil drinken zakt het water spontaan zodat hij er net niet bij kan. Zeus wil echter Pelops weer tot leven wekken. Hermes moet alle stukken samen zoeken en in een magische ketel met tovervloeistof koken. Dan roept Zeus Cloto, een van de 3 vrouwen die de draden van het levenslot bepalen (zie de 3 jaargetijden). Zij zal het lichaam weer samenvoegen. Ze was bijna klaar maar 1 stuk ontbak. Dit was de schouder die Demeter per ongeluk had opgegeten. Dus maakte Cloto een schouderblad uit wit ivoor. Sindsdien dragen alle nakomelingen van Pelops een witte vlek op schouderhoogte.

De mythe van Jason. Medea de tovenares, vrouw van Jason, ging alleen op weg in Iolkas.
Ze ging in de kamer van de 4 dochters van Peleas. Ze deed zich voor als de afgezante van godin Artemis die de oude vader nieuwe jeugd zou schenken (de eeuwige jeugd).
Hiertoe kookte ze in een ketel water met toverkruiden. Hierin deed ze een gedood oud schaap.
Later duikt een jong lam uit de ketel op (regeneratie). Enthousiast gingen de dochters hun vader in de ketel stoppen en met de kruiden koken. En Peleas sterft. Dit was haar wraak omdat hij de hele familie van Jason had vermoord.

Grieks: de gouden beker waarmee Raaf het water naar de god Apollo moest brengen. Naast de bron waar een vijgenboom (lees hemelboom) stond vol onrijpe vruchten en de hongerige vogel stelde zijn tocht uit om te wachten tot het fruit rijp was. De raaf kwam te laat terug en loog dat de waterslang het water had opgedronken of de bron had geblokkeerd. Apollo strafte hem door hem te verbieden water te drinken in de periode dat de vijgen rijpen. Hij werd in de hemel gezet met de slang (Hydra) aan zijn voeten, om te zorgen dat hij geen water zou drinken uit de beker bij zijn kop. Maar Apollo is een latere god.

Zie ook het latere sterrenbeeld Antinous. Als bekerdrager maar dan met wijn.

Keltisch: ketel van overvloed. Het was een algemeen ritueel vat. Zijn bezitters waren vaak goddelijke helden. De ketel werd ook gezien als vervanging voor de heilige bron (zie Plejaden). En diende zodoende ook als poort naar de andere wereld. Men kon via de ketel met de doden spreken. Zoals in het Schotse; Taghairm nan Daione. Zie ook spiegel.

Een bekende mythe is die van Taliesin. Hij ontvangt wijsheid door de drie druppels uit de ketel. Tevens staat hij in verband met het graan en reïncarnatie.

Aangezien het water genezend/ vernieuwend of verjongend was zien we op de Gundestrup ketel dat de krijgers hierin worden gedompeld door een godheid. Zo ook in de mythe van de Welshe reus Bendigeidvran (zegen-raaf) en Matholwch, koning van Ierland die naar de hand van Branwen (witte vrouwtjesraaf) dong.

Die Iers-Keltische Airmid was de dochter van genezer Dian Cecht. Zij bewaakte de geheime "Bron van Genezing". Met het water konden goden die stierven weer tot leven gewekt worden. Tevens zou ze 365 kruiden hebben gevonden (een voor elke dag van het jaar).

De grote rivier de Donau (Danube) zou vernoemd zijn naar de moedergodin Danu. Zij was de vrouw van Bilé (Iers: "heilige boom) ofwel Belenus. Hun zoon is de held Dagda (Dáire; eik) vergelijkbaar met Herakles. De zoon van Dagda werd weer Ogma genoemd. De Ierse god Dagda zou de vader zijn van de andere Ierse goden heeft een ketel Undri. De ketel van overvloed waarin altijd voedsel is te vinden.

De Ierse mythe: De god Nechtan (gehuwd met Boann, zoals Dagda) had een bron die de bron van Segais werd genoemd (som ook Conlaí's Bron). Negen hazelaars van kennis groeiden rond deze bron en als de diep karmozijnrode gekleurde hazelnoten erin vielen,
veroorzaakten zij luchtbellen vol mystieke inspiratie. Alleen Nechtan en zijn drie bekerdragers mochten naar de bron gaan en er water uit scheppen. Maar zijn jonge vrouw Boann
negeerde dit taboe. Het water steeg en achtervolgde haar en ze verdonk (overstroming). Zo onstond de rivier die later de Boann of Boyne werd genoemd. Men denkt dat de god Nechtan gelijk is aan Dagda omdat Nuada ook Nuada Necht werd genoemd. Een soortgelijke mythe gaat over Sionan, dochter van Lodan, zoon van oceaangod Lir.
Ze ging naar de Bron der Kennis, ook al was dat verboden. Het water steeg en achtervolgde haar naar het westen. Zo ontstond de rivier de Sionan; Shannon.

De mythische Ierse koning Cormac Mac Art zou naar de andere wereld zijn gegaan en een beker hebben gekregen die in stukken brak zodra er drie leugens over waren uitgesproken, en weer heel werd als er drie waarheden over werd uitgesproken. De Ierse koning zou zo populair zijn bij de christelijke bekeerders van Ierland zoals
Sint Patrick dat hij niet begraven mocht worden op het koninklijke kerkhof bij de heilige Boyne rivier. Omdat de Boyne gewijd was aan de godin (zoals vele andere Keltische bronnen en rivieren).

Na de kerstening wordt de ketel gebruikt bij het geven van straf. De ketel wordt geassocieerd met het brouwen van heksendranken.

In de Welshe mythe: Ceridwen een tovenares had 2 zonen. De held Morfan en Afagddu. Helaas waren beiden zo lelijk en afzichtelijk dat iedereen dacht dat ze duivels waren.
Voor Afagddu brouwde ze een ketel met toverdrank waardoor hij alle kennis en geheimen van de wereld zou krijgen. Er zijn slechts drie druppels klaar ( De 3-jaargetijden). Morda, een blinde man kreeg de opdracht om het vuur brandend te houden terwijl de jongen Gwion Bach in de ketel moest roeren. De drie druppels vielen op zijn vingers en hij likte ze op (zoals in het exact zelfde verhaal van Fionn/ Finn Mac Cumhail en de Zalm der Kennis). Gwion Bach verkreeg zo de kennis van het verleden, heden en toekomst. Ceridwen achtervolgt de jongen boos na. Tijdens de achtervolging veranderd hij zich in een haas, vis, vogel en graankorrel (deze staan voor de seizoenen). Ceridwen veranderd zich in een hazewindond, otter, roofvogel en een kip die de jongen als graankorrel opeet (hij vergelijkt zich met de god van het graan/ gewas). Ceridwen is als ze weer in een mens veranderd zwanger van hem. Als ze hem baart (de zich opofferende en gereïncarneerde Gwion Bach) stopt ze hem daarna in een zak en gooit die in zee (zie sterrenbeeld Kreeft). Maar het kind wordt gered en wordt de dichter en mysticus Taliesin. Zie periode noord 8B.

Medb, de dochter van Conan van Cuala: Niemand zou koning van Ierland kunnen worden als hij niet de mede van Cuala had gedronken. Als de godin van de heerschappij Nial van de Negen Gijzelaars een
drank aanbiedt, zegt ze; "zacht zal de drank uit uw koninklijke drinkhoorn zijn; het zal mede zijn, het zal honing zijn, het zal sterk bier zijn".

Middeleeuwen: Sangreal of de heilige graal. De beker waaruit Christus dronk tijdens het laatste avondmaal (zie het Paasfeest). Tevens de beker waarin het bloed vloeide van de speer die Christus in zijn zij stak tijdens de kruisiging. (zie verder de 3 jaargetijden). Het christelijke verhaal van de heilige graal werd pas rond 1180 nChr. geschreven in Frankrijk (Conte del Graal, geschreven door Chrétien de Troyes). Hierin wordt alleen vermeld over de pogingen van de ridders van koning Arthur om de graal te vinden. De schrijver stierf voor het verhaal af was en de graal werd dus ook niet gevonden. De basis van het verhaal zou afkomstig zijn van Philippe d' Alsace, graaf van Vlaanderen. Philippe vroeg hem om het verder uit te breiden. Het verhaalt over Perceval le Galois, Arthur en Camelot. Arthur wordt al vermeld rond 1138 in de Welse verhalen.   

Het verhaal werd verder afgemaakt in de 12e en 13e eeuw (Door Robert van Boron/ Brunne en daarna door Wolfram von Eschenbach). Hierin gaat Parzival naar de burcht van de visserskoning. Een vrouw draagt een goudkleurige stralende kelk. Pas in de 13e eeuw werd uitvoeriger over de graal gesproken en in verband gebracht met de bijbel. Dit kwam ook door de romantisering van het geloof rond 1320. Sommigen beweren dat het verhaal zijn oorsprong heeft bij de Katharen in Zuid Frankrijk en Pyreneeën.

Soms vertelt men eerder over een steen zoals die steen van de filosofen in de alchemie (de steen der wijzen). Soms als de beker van de traditie en zelfs als de schoot van Maria Magdalena die het bloed van Christus opving na zijn bruiloft in Cana (volgens de Katharen was Maria Magdalena de vrouw van Jezus). Rond 1437 werd het in verband gebracht met het avondmaal, de kruisiging en het bloed van Christus. Sommigen beweren dat san graal een foute spelling is en sang real wordt bedoeld; "heilig bloed" en de stamboom van Jezus. In Spanje duikt de graal op in de 12 de eeuw als kerk relikwie ( Huesca en Saragossa). Hier werd het gebruikt als middel tegen de Moren uit het zuiden zoals de kelk van agaatsteen uit Valencia.

Sommigen plaatsen het verhaal in Schotland over de toekomstige koning Robert Bruce in de tijd van David 1124-1153 (en de Tempeliers).

Hindoe: In de Rigveda wordt de nectar van onsterfelijkheid Amrita/ Amrit/ Amrta/ Amata genoemd. Soms ook aangeduid als Soma, drank van de goden. Het zou het laatste zijn van de 14 juwelen die tevoorschijn kwamen bij de oercreatie van het draaien van de Oceaan (ook voorgesteld als het mixen van melk). Het werd gedragen in een mooie pot door Dhanvantari, de jonge knappe tovenaar van de goden (zou ook de Ayurveda hebben uitgevonden). Soms wordt hij afgebeeld als Avatar of Vishnu. De mensen vragen hem om hulp speciaal op Dhanteras; de eerste dag van het feest van Diwali in India/ Tihar feest in Nepal. Tijdens de bruiloft  bereidde godin Laksmi de drank Soma die geen aardse sterveling ooit proefde. Ze kauwde op bepaalde bladeren. Indra, haar gemalin, dronk deze Soma uit haar mond.

Arabisch: Alkes; "kruik".

Kerk: Men kan het verband zien in het christelijk gebruik van wijwater (gewijd water) waarmee ook de doop wordt gehouden. Zoals de doopvont in de kerk. En de beker met wijn gedronken als bloed van christus. In de Dode Zee rollen, geschreven door Essenen rond 200 vChr.  hield men al een gezamenlijke maaltijd waarbij de priester 1 beker zegende die gebruikt werd door vele mensen.