Hercules, Arend, Pijl, Antinous





Latijn: HERCULES: Dit is wel een van de belangrijkste Griekse goden (Ἡρακλῆς: Heracles) en komt praktisch overal ter wereld voor. Het verhaal van de 12 werken van Heracles slaan geheel op de sterrenbeelden. We kunnen hem goed terugvinden in Frankrijk; hij staat op zijn kop en zijn linkervoet reikt tot belgië terwijl zijn rechter helemaal doorgaat tot in Duitsland. Zijn lichaam is bezaaid met mijnen, heilige bronnen en ook megalieten. In zijn hand houd hij struik met vruchten die staat voor het Prehistorische grottengebied. Waarschijnlijk stelt het van oorsprong de Rowan Sorbus Aucuparia voor. Dit was een bijzondere struik die vlak voor de grotten in de Dordogne in de ijstijd groeide en nu nog steeds. De bessen en het hout werden overal voor gebruikt en later in de tijd werd dit een ander soort struik. Maar men verwijst in mythen ook graag naar de levensboom met zijn bijzondere vruchten (zie het jaar rond; Sint joris en de draak). Hier zijn ook mijnen te vinden. In zijn rechterhand houdt hij de knuppel omhoog en deze vormt de Pyreneeën (waar ook weer veel metaal in de grond zit). Zijn rug word gevormd door het vulkaan gebied, de Auvergne. Zijn rechter voet bestaat uit het mijnengebied in Duitsland (het vulkanisch Eifel gebied).

Het gebied van de Périgord Noir (de struik van Heracles) bevat naast de vele prehistorische grotten met grotkunst ook oude goudmijnen en deze waren 400 voor Christus al in gebruik. Ook de Vézére rivier is goud houdend. Recente studies hebben aangetoond dat de Galliërs al rond 600 vChr al aan goud-mijnbouw deden op grote schaal. Deze uitgestrekte mijngebieden liggen precies onder de figuren van Hercules en de Arend. Hun technisch niveau was zeer hoog gezien de manier van mijnstutten, drainage en pompsystemen. Men schreef dat Gallië zo rijk aan goud zou zijn dat ze zich alleen maar hoefden te bukken om het te pakken. Dit kwam omdat buitenstaanders er geen idee van hadden dat de Galliërs zo'n ingewikkeld mijnsysteem hadden. De Romeinen kwamen hier op af en veroverden Gallië waarna ze de mijnbouw overnamen (bron: Archeologe Beatrice Cannet, van CNRS).

De tak wordt zou een herinnering zijn aan de hemelboom en de tuin der Hesperiden. Op een afbeelding van Hyginus uit 1485 zien we de slang die de boom bewaakt met de vruchten. Later verdwijnt de boom en draagt Hercules een oranjetak, soms met 2 slangen.  Hevelius geeft in 1660 de tak de naam van Cerberus, de bewaker van de onderwereld, in de vorm van 3 slangen.

Aratus noemt Heracles; engonasi: de geknielde man, zo ook Eudoxus, Eratosthenes, Hipparchus, Ptolemaeus, al Sûfi en Ulugh-Beigh. De naam Heracles komt het eerst voor bij Hyginus (1485). Ster alpha (oog van Hercules)is rood van kleur, en ligt vlak naast de fellere ster van alpha: Ophiuchus: Slang van slangendrager. De slangen uit de struik zou je denkbeelding kunnen verlengen tot het hoofd van slangendrager.

Aangezien Pyreneeën vele genezende bronnen bevat gingen de prehistorische mensen hier al naar toe om te genezen (zie Lourdes). Er zijn vele prehistorische grotten met schilderingen en kunst en dit gebied werd lang bewoond. Ook bevatten de Pyreneeën vele metalen en edelmetalen. Een oude route loopt er rond omheen. De route begon bij het dorp St. Pére (heilige vader) bij de heilige heuvel van Vézelay (schorpioenheuvel van wederopstanding; zie meifeesten). Deze plaats was al rond 2300vChr bewoond vanwege een zoutmijn. Tevens ligt er een Gallische heilige bron van Taranis. Ook de Romeinen namen deze route over en plaatsten hun heiligdommen langs de weg. De kerk bedacht dat er ook wel een pelgrimsroute van gemaakt kon worden en bracht de relikwiën van heiligen naar deze plaatsen zoals de botten van Maria Magdalena. De jacobsschelp, een prehistorisch symbool, bleef echter behouden. Deze oesterschelpen werden meegnomen langs de Golf van Lion. Nu zijn er nog veel te vinden bij Bassin de Thau maar vroeger lag de kustlijn veel meer landinwaarts. Deze werden meegenomen naar Santiago de Compostella (zie sterrenbeeld Slangendrager). Opvallend is dat bij de kust van Santiago de Compostella juist venusschelpen geraapt worden. De route bestond dus al erg lang. De weg in Spanje die van Santiago de Compostella naar Hercules loopt noemden de Romeinen zelfs: weg van Hercules, net als de andere weg van de zuilen van Hercules naar Hercules in Frankrijk zelf.  Volgens een kerkelijke mythe zou Sint Jacobus tegen Koning Karel de grote (na zijn nederlaag tegen de Basken rond 778) hebben gezegd; Als je de sterren Melkweg volgt naar Santiago de Compostella, zal je roem onsterfelijk worden. Hierna zou Karel de Grote de eerste Pelgrim zijn geworden. De route naar Santiago werd en wordt nog steeds ook aangegeven met het teken van de ganzenvoet. Dit is al heel oud en gaat terug op de prehistorie en de runentekens. De plant die hierbij hoort is dan ook natuurlijk de plant van Hercules ofwel ook Mercurius; De Brave Hendrik: Latijn: Chenopodium bonus-henricus (Zie het feest van de held en de draak).

Het Auvergne gebied in Frankrijk is heel bijzonder want daar liggen veel vulkanen waardoor het erg rijk is aan edelstenen en zilver. Er zijn vele heilige plaatsen, al sinds Keltische tijd waar later weer andere heiligdommen bovenop zijn gebouwd. Het hoofd van Hercules bestaat uit opvallend rood aarde waaruit men potten bakte. In zijn oog is vandaag de dag nog een grote mijn te vinden. In Europa is de oudste mensachtige uit 450.000 vChr gevonden in de grot van Teutavel (Frankrijk), deze ligt dan op de knots van Hercules, overige prehistorische grotten vormen de knots.

Le Puy was al een zeer heilge plaats waar de bevolking hun rituelen hielden op de oude vulkaankegel; de Mont Anis. Daarna kwamen de Romeinen die hun Mercurius tempel er boven op bouwden. De Christenen zagen daar hun maagd Maria verschijnen. Hier kwamen veel pelgrims op af. Waarop ze hun Kathedraal Saint-Michel d'Aiguilhe ("de neck") bouwden. Bisschop Godescalc besloot in dat dit ook een pelgrimsroute naar Santiago kon worden en ging in 950 n Chr op weg. Ook de Heilige St. Evermarus reiste in 690 nChr naar Compostella. Toevallig is zijn naam verbonden aan een spel bij Tongeren in België op 1 mei. Hierbij spelen ook 2 wildemannen een grote rol. Vanaf de Auvergne startten overigens ook de kruistochten naar Jerusalem. Ook de Heilige Emilion zou rond 800nChr de pelgrimsroute naar Santiago zijn gelopen die er toen nog helemaal niet zou zijn (volgens de kerk).

De leeuwenhuid van Hercules is terug te vinden in de handelsroute langs de belangrijke stad Lyon ( "Leeuw"). Dit was al een belangrijke keltische stad die in het Latijn: Lugdunum werd genoemd (zoals meerder plaatsen). Maar waarschijnlijk heeft de plaats altijd zo geheten, Frans: Lion: Leeuw. Zoals in het Grieks: λιοντάρι: Liontari.

Lyon is ook de plaats van een latere Martelares Sainte Blandine of Blandina, zij stierf in 177nChr (herdenkingsdag is 2 juni). Ze was een slavin die haar geloof niet wilde opgeven en door de Romeinen in het Amfitheater met wilde dieren moest vechten die haar aanvankelijk niets deden. Ze was pas later met veel moeite te doden (door een stier). Haar attributen zijn de stier, leeuw en beer. Ook de grot Chauvet, waarin de oudste prehistorische afbeeldingen, vooral ook leeuwen, ligt bovenaan de deze leeuwenhuid (Zie de beschrijving onder Het jaar rond, eerste periode).


Bij Parijs bij Montalet-le-Bois werd in de prehistorie veel aan vuursteenbewerking gedaan. Bij Pincevent ligt het herfstkamp van de rendierjagers uit 38.000vChr.

Ook in Zuid Frankrijk word er nog aan stierenspringen gedaan. Vooral de steden die het Lichaam van Hercules vormen en die langs de routes liggen hebben vele mythen en legenden.

De Hercules mythe van de Pyreneën in het kort: Lang geleefden woonde een volk in de hoge bergen genaamd "Bekrydes". De koning woonde in de grote prehistorische grot van Lombrives. Hercules kwam hier voorbij en werd verliefd op de koningsdochter genaamd Pyrena. Maar Hercules moest zijn 12 werken nog afmaken en vertrok. Pyrena was achtergebleven en zwanger, zij wilde dit voor haar vader verbergen en vluchtte. Zij werd echter aangevallen door een beer. Hercules hoorde haar en kwam te hulp maar was echter te laat, ze was al overleden. Pyrena werd begraven in de grot van Lombrives en Hercules noemde de bergen voortaan Pyreneeën naar haar naam opdat ze nooit vergeten zou worden.

Het gedeelte van Baskenland hoort tegenwoordig niet meer bij het sterrenbeeld Hercules, waarschijnlijk kwam dit omdat de Basken beruchte vechters waren en zo onafhankelijk bleven, ze zijn genetisch zelfs verschillend van de Spanjaarden en Fransen. Het is mogelijk dan ze al in de prehistorie het land bewoonden tussen de Ebro rivier en de Garonne rivier (zie de taal verspreiding) en dus de hele knuppel van Hercules omringde. De Basken zijn wel oude zeevaarders en de eerste die in het noorden op walvissen jaagden. De Basken hebben ook bijzondere ronde grafstenen; de Stèles discoïdales. Tegenwoordig hebben zij ook nog een belangrijke stok. Gebruikt als schapen herdersstok die tevens beschermde tegen aanvallen van beren. Deze oude stok speelt ook een rol bij de vechtsport. De stok kan als basis dienen voor de bekende pelgrimsstaf en was een ideaal hulpmiddel. In de pyreneeën zijn ook stenen cirkels "Cromlechs" te vinden van 3000-2000vChr en vele zeer oude prehistorische grotten met afbeeldingen.

Waarschijnlijk vormen de Vogezen waar ook veel kopermijnen zitten (vulkanisch) ook een onderdeel van Hercules. Er is een grafkamer; "het altaar van Hercules"; genoemd. Dus de Vogezen zouden het altaar van Hercules kunnen voorstellen. Vosegus is Latijn voor; Vogezen. Rechts aan de andere kant van de Rijn, parallel aan de Vogezen, ligt nog een gebergte in Duitsland van het Zwarte Woud. Dit lijkt erg op de Vogezen en zit ook vol met mijnen en is vulkanisch. Abnoba is Latijn voor: het Zwarte Woud (z. Hercynia: de Duitse middelgebergten tussen Rijn en Boven Donau). Maar tijdens de laatste ijstijd lag het Zwarte Woud onder het ijs. In de Vogezen ontspringt de Moezel rivier (zijrivier van de Rijn) en de Meurthe rivier bij de "Col".

De fallus: Zie ook de oude stad Latijn: Alesia/ Alisia. Wellicht Alise Sainte Reine/ Regina. 7 september: Sint Reine, Saint Regina. Regina staat voor koniningin. Latijn: Regina Coeli/Caelis; koningin des hemels (Maria). Reine (wellicht ook in naam verwant met de rivier de Rijn, "het reine water", het schone/ heldere water). Zie ook haar verering op 20 juni (zie Ogham kalender en letter R). Ze zou onthoofd zijn in de beroemde oude plaats Alesia (zie Hercules). Symbolisch de onthoofding van de godin. De fallus in verband met rivieren is niet vergezocht want in diverse culturen wordt de ejaculatie van de god vergeleken met het brengen van regen, overstromen van rivieren (zie ook sterrenbeeld Stier). Ten noorden van Dijon ("heilig") op het Plateau van Langres ontspringen de bronnen van de Maas, Saône (Rhône), Seine, Marne en Aube rivieren. Langres was de hoofdstad van de Keltische/ Gallische Latijn: Lingones en werd Andematunnum? genoemd.

In de vroege middeleeuwen haalde men de blauwe kobalt grondstof voor de ramen van de Kathedraal van Chartre (Chartreblauw) uit de voet van Hercules in Duitsland. Hier vindt men de mijnen in Sleeberg en Freiberg. In dit gebied in Ramsbeck vinden we ook de "Venetianer Stollen" (Venetiaanse mijnen) genoemd waar men ook naar goud en zilver groef. De Venetianen waren niet alleen goede glasmakers maar hielden zich ook bezig met de mijnbouw of de handel in grondstoffen (zie ook het sterrenbeeld Berenhoeder).

In Frankrijk en België viert men met carnaval op nog veel plaatsen het feest van de reuzen. Waarbij men met grote poppen door de straten loopt (les Géants). Ook kunnen we Hercules terugvinden in de vorm van een "Wildeman" op heraldische schilden en in boeken. We vinden hem dan vooral terug in de Pyreneën (zie ook de Hercules mythe van de Pyreneeën), Toulouse, en het Duitse Pruissen (waarbij zijn voet te vinden is).Voor de Basken was hij een belangrijke god die in het bos woonde en het vee van de mensen beschermde. We zien de wildeman ook op carnavals schilderijen van Pieter Breughel. Ook in kerkboeken is de wildeman weergegeven alleen draagt hij dan een vacht maar hij houdt zijn knuppel nog altijd bij zich. Later trokken de Katharen zich tijdens de godsdienstoorlog zich terug in de Pyreneeën. Zij werden door de kerk gezien als slecht omdat zij anders geloofden (ketters) en hele dorpen werden vernietigd. De vacht kreeg een negatieve betekenis; heiden of ketter. Zelfs Maria Magdalena is weergegeven met een vacht als teken dat zij heidens (een heks) was.

----------

Hercules (Grieks Heracles); Hij staat knielend op zijn kop. Op de afgehakte kop van de draak.

Grieks; Herakles of Heros, zoon van Zeus en Alkmene, knielend met knots, leeuwenhuid of leeuw, en wapens. Romeins; 'de held'. Staande met zijn voet op de verslagen draak. Hij stond bekend om zijn kracht en moed. Hij moest 12 taken volbrengen en overwon ondermeer de Leeuw en de draak. Deze 12 taken stonden waarschijnlijk voor de 12 sterrenbeelden van de zodiak. Hij was heel populair en de Germanen kenden deze god ook als 'Hercules Magusanus'. (Hij lijkt sterk op de latere afbeeldingen van een ''wildeman" op wapenschilden, de Romeinen gebruikten de leeuw ook als symbool voor koningen op munten en deze staat ook vaak bij wapenschilden met een leeuw erop). Heracles is niet toevallig ook een tweeling (zie dus ook het sterrenbeeld Tweelingen).

Romeins: Diodoros van Sicilië (90-30 vChr.). Schreef in boek 7 een mythe over Hercules. Hercules zou naar Gallië zijn gegaan en de hoofdstad Alesia hebben gesticht. Hij zou ook een Gallische prinses hebben geschaakt. Hierbij kreeg hij een zoon: Galates. Hij noemde zijn onderdanen Galata en noemde zijn land Galatia (Galatië). Rond 52 v. Chr. Zou Julius Caesar ( met behulp van Germaanse ruiters) het Gallische leger hebben verslagen in Alesia, dat onder leiding stond van Vercingetorix. Daarna zou het rijk Gallisch-Romeins geworden zijn en verder uitgroeien. (Maar dit is geschreven uit het oogpunt van de Romeinen).De namen van de volken en plaatsnamen zijn alleen bekend in het Latijn.

Keltisch: Dagda,"de goede god". Iers Keltische wijze hoofdgod. Hij draagt een enorme knuppel op wielen bij zich. Dit kan verklaren waarom men Hem rechtop weergeeft met de knuppel achter zich aan slepend. Met het ene eind van zijn wapen kon hij zijn vijanden verslaan en met het andere eind kon hij de doden tot leven wekken. Hij was dus een groot krijger die het leger aanvoerde en de geliefde van oorlogsgodin Morrigan. Hij had tevens een ketel van overvloed die nooit opraakte waarmee hij ieders honger kon stillen (Undri). Hij had ook een geheime jonge liefde. In de lente van elk jaar huwde hij deze maagd steeds opnieuw.

Een andere Keltisch figuur uit het bos is Myrddin (later geromantiseerd als Merlijn).

De Ierse Suibhne Geilt of Mad Sweeny, de wilde mannen van het bos

Russisch: Leshy, bosgod

Baskisch: Basajaun, bosgod

Litouwse: Ganiklis, bosgod en beschermer tegen wolven

Denderah kalender; god met een knotsstok in zijn hand

Arabisch: helderste ster Her of Ras Algheti; "hoofd van de knielende".

Omdat de leeuw in noord Europa niet bekend was werd ze vervangen door een beer of everzwijn. (In plaats van een helende/ beschermende leeuwenhuid, droeg men dan een zwijnenhuid). Het zwijn is ook belangrijk als symbool voor het graan (zie oogstvarken).



AREND: Bretagne, Hier vormen de megalieten zijn lichaam samen met de edelsteenmijnen. Ook wordt zijn vorm afgebakend door de Cassiterite (soort Tin) mijnen. Hij ligt ook op zijn rug want hij is geveld door een pijl. Zie de oude Griekse afbeelding hierboven. In Locronon is ook goud gevonden in het "Amerikaans massief". Dit goud werd in beekjes met linnen gewonnen. Ook is er goud gevonden dat begraven lag onder de menhirs. De stenenrijen van Carnac vormen de oudste menhirs. De drakendoder van Sint Ronan staat bekend in de plaats Locronan. De berg van Locronan is heilig en hier staat de kapel op waarom cirkel processies plaatsvinden (Grand Trouminie). Men zegt dat hier vroeger om de zes jaar de maan- en zonnekalender werden gelijkgesteld. Bretagne is een apart deel van Frankrijk en dat bekend staat om zijn vele mythen. Zo ook met de mythe van Koning Arthur omdat Bretagne vroeger ook bij Groot Brittanië hoorde . Ook het triskelion symbool is hier terug te vinden. De vleugel van de Arend lag vroeger boven water en dus ook de Cassiterite mijnen. Bekend zijn ook de roze granietrotsen rond de arend en de "arendsrots" in de gelijknamige vorm. Ook Mont Saint Michel is een granietrots en lag in de Prehistorie droog. Het werd vroeger Mont Tombe genoemd. Rond 800 na Christus verscheen hier een klooster. Hier wordt de aartsengel Sint Michaël vereerd. Om het eiland liggen nog kleinere granieteilanden zoals Tombelaine.

De arend staat voor de hemelvogel, boodschapper. Frans: aigle

In Bretagne zijn de grootste menhirs te vinden (zie geschiedenis). Helaas is een groot deel van de oudere bewoningssporen in de zee verdwenen.

-------------

Arend/ adelaar, Aquila: Het maakt deel uit van de "zomerdriehoek". Het ligt ten noorden van Sagittarius en hierdoor loopt ook de Melkweg.Ster alpha wordt Altair genoemd.

Mesopotamië wellicht een vogel behorende bij de god.

Denderah: Het staat naast de god (Hercules) en bestaat uit twee vogels; bovenste is een roofvogel, onderste is een vogel met een langere snavel

Grieks; oppergod Zeus die zich in een adelaar 'Aquila'/ Ethon had veranderd om Ganymedes (sterrenbeeld Waterman) te ontvoeren. De adelaar is later symbool geworden voor koning op wapenschilden.

Oppergod Zeus veranderde zich in een adelaar om de dochter Algyna (of Aegina) van de riviergod Asopos te ontvoeren. Hij zet haar neer op een mythisch verlaten eiland in de middellandse zee. Volgens sommige is dit het mythische eiland Oinone/ Oenone, volgens anderen het gouden eiland Chryse (het maakt niet uit, zie Plejadeneiland). De riviergod zou een bron laten ontstaan in ruil voor de naam van deze onbekende ontvoerder, wat hij dus ook deed.

De god Prometheus stal het vuur van de goden en gaf het aan de mensen opdat ze metaal konden bewerken en meester werden van de techniek. Hij werd door oppergod Zeus voor straf aan een berg geketend (zie Plejaden, hemel op aarde). De adelaar at elke dag van de steeds aangroeiende lever van de gestrafte Prometheus. De adelaar werd uiteindelijk door Heracles afgeschrikt (soms ook door zijn zoon Dionysus) of gedood met een pijl door Heracles. Toen hij op weg was om de gouden appels te halen van de Hesperiden.

De ster Altair werd; Latijn: "Armiger Jovis" genoemd, de wapendrager van Jupiter. Tijdens Ptolemaeus, bedekte de vogel van Jupiter maar een gedeelte van het serrenbeeld Arend. De zuidelijke overige sterren kregen de naam Antinoüs, de schone jonge lieveling  van Keizer Adrianus, die rond 131 in de Nijl verdronk. Maar Ptolemaeus zou gestorven zijn (volgens oude gedachte) in 135.
En men denkt dat de naam van Antinoüs tussen 131 en 135 aan de hemel is geplaatst (ter ere van Ptolemaeus?). Sommigen beschouwden Antinoüs en de Arend als één sterrenbeeld. Sommigen veranderden Antinoüs in Ganymedes die door de vogel van Jupiter werd weggevoerd.

Keltische; De god Lleu die trouwde met de knappe magische vrouw Blodeuedd. Maar zij werd verliefd op een andere jonge jager Goronwy en samen probeerden ze Lleu te doden. Dit lukte niet en hij vloog weg als Arend in de hemel. Zijn vader Gwydion veranderde Blodeuedd voor straf in een uil. De vogel van de nacht. Daarna genas hij Lleu van zijn wonden en veranderde hij Lleu weer terug in een man.

Een andere mythe is van de vogelgod Nemglan. Hij was verliefd op Mess Buachalla die al verloofd was met de koning van Ierland. Hij verwekte bij haar ook een kind; Conaire Mor. Bijna doodde de jongen later zijn vader met zijn werpslinger omdat hij hem niet herkende tussen de andere vogels. De jongen werd koning van Ierland.

Romeins: Vultur Volans "Gier" (de lier wordt ook wel aangeduid met gier).

Arabisch; el-nars-el-taïr: "de vliegende adelaar/arend". Hiervan is de naam Altair afgeleid.

Hindoe; de god Vishnu rijdt op zijn vogel Garuda (vogel van de hoofdgod). Vanaf de 9 de eeuw krijgt Garuda menselijke kenmerken zoals armen. De zonnevogelzien we terug in het poppenspel van Zuidoost-Azië zoals in het wajangspel van de Ramayana. Hier stelt het de gier, Yataju voor (verwant aan Garuda). In Myanmar (Birma) heet de arend Galon. Hij komt daar voor in het poppenspel: ah-yoke-kyo-ka. Soms wordt de Garuda weergegeven met draken tanden of een een drakenlichaam. De arend staat boven op het sterrenbeeld van Boogschutter, weergegeven als pijl en boog.

In China zag men in de Ster Altaïr van de Arend de herder en verloofde van de tegenoverliggende ster Wega van Lier, de wevende maagd (zie zomerdriehoek).

Bijbel: De arend van de Openbaring (8,13): Terwijl ik toekeek hoorde ik een arend, hoog in de lucht, luid roepen: "Wee, wee, wee de bewoners van de aarde, wanneer de trompetten zullen klinken van de drie engelen die nog komen!"


Sterrenbeeld Antinous/ Antinoüs: onder het sterrenbeeld van Aquila: Arend staat op de globe van Gerard Mercator van 1551, een man geknield op een soort rechthoekige steen (offertafel?). Hij wordt door Aquila vastgehouden. Antinous of Antinos was de jonge Griekse minnaar van de mythische Romeinse keizer Hadrianus. Hij begeleidde de keizer tijdens zijn reis in Egypte. Na de dood van Antinous (hij viel van het schip overboord in de Nijl en verdronk), in 130 na Chr. zou (H) Adrianus dit sterrenbeeld aan de hemel hebben gezet. Hadrianus liet in Egypte een machtige stad bouwen bovenop de resten van een oudere stad uit de faraotijd. Deze stad kreeg de naam Antinoë/ Antinoé/ Antinopolis naar de knappe jongen en hij werd als beeld vergoddelijkt in de nieuwe tempel van de stad. Hij liet zelfs ter ere van Antinous Griekse spelen invoeren in Mantineia in Griekenland. Deze werden om de vier jaar gehouden.

Dit sterrenbeeld was al bekend bij de Griekse astronomen. Ptolemeus had deze groepen getekend als cluster van ongevormde sterren. Opnieuw vastgesteld door Tycho Brahe in 1572 en geplaatst in de sterrencatalogus van 1602. Ook te vinden op:, de gravure van Thomas Hood uit Londen 1590, de gravure van John Blagrave uit Londen 1596, Astrolabium Uranicum Generale.

Grieks; De Trojaanse prins Ganymedes was zo knap dat Zeus hem ontvoerde in gedaante van een adelaar. Hij wou hem hebben als persoonlijke wijnschenker tot ongenoegen van zijn vrouw Hera. Daarna stuurde Zeus zijn boodschapper Hermes (Mercurius) naar de ouders met een gouden wijnstok gemaakt door Hephaestus/ Hephaistos.

Als wijnschenker draagt hij de heilige beker. Daarom heeft hij te maken met het sterrenbeeld van de Beker (ook in verband met Hephaistos) .

Zie voor de mythische Romeinse keizer Hadrianus ook; de muur van Hadrianus (bij sterrenbeeld Zwaan). Wellicht was hij verwant aan Adrianus of Sint Hadrianus?

-----------------

PIJL: De eilanden van Scilly (Cassiterides of tin eilanden waar Cassiterite werd gewonnen) was vroeger één groot eiland maar werd in 400n Chr overstroomd. Bewoond sinds de steentijd en bekend om vele mythen zo ook over het eiland Lyonesse ('Leeuwin"). Er heet ook een eiland Samson en dat was een oude begraafplaats en tevens heilige. En Samson kennen we weer in de mythen in de Bijbel over het vechten met de leeuw (Heracles). De zuidwestpunt van Engeland (Cornwall) is bezaaid met mijnen, het is logisch dat deze eilanden vroeger ook veel metalen bevatten.

De punt van de pijl ligt waarschijnlijk op het eiland Ushant voor de kust van de punt van Frankrijk. En verwijst dus weer naar een vaarroute.

Op de Herefors Mappa Mundi kaart uit rond 1290 staat het zeemonster Scylla (Svilla) bij de wervelwind van Charybdis en bij de Scilly eilanden. Scylla (Σκύλλα) is een zeemonster in de Griekse mythologie. Ze was een van de Phorceïden, kinderen van de zeegod Phorcys en het zeemonster Ceto. We kennen ze ook als de 3 Graeae (de oude vrouwen die een oog en een tand moesten delen) of de 3 Gorgonen, de drie vrouwen met slangen uit hun hoofd groeiend. Scylla was een knappe nimf. Glaucus zei dat hij verliefd op haar was en Circe veranderde haar in een zeemonster. In haar lichaam zaten ook zes honden dus ze had twaalf poten en een vissenstaart.

Als de schippers haar passeerden moesten ze niet te ver doorvaren want ze liepen ze het gevaar om in de draaikolk van Charybdis terecht te komen. Tevens een zeenimf monster (dochter van Poseidon en Gaia). "Zij die naar beneden zuigt". Men moest kiezen tussen twee kwaden; Scylla of Charybdis. Enkelen van het schip van Odysseus zouden er in terechtgekomen zijn. De Argonauten ontkwamen dit lot doordat ze geleid werden door de Nereïde Thetis. Zij is bekend om de mythe van de twistappel en werd moeder van Achilles. (Zie ook de Grieken in Groot-Brittannië bij geschiedenis).

De 3 lotsgodinnen zijn bekend als de Hesperiden (zie de 3 jaargetijden). Keltisch: volgens een mythe zou de pijl wijzen naar het magische Plejaden-eiland, zie Plejaden.

In het systeem van de sterrenbeelden begint het jaar met de Boogschutter (ofwel de grote jager). Hij opent het jaar door een pijl af te schieten. Dit zien we ook terug in Afrika. Zoals in Europa men op de hemelvogel schiet op de levensboom (zie de meifeesten). De pijl staat dan ook voor "vernieuwing". Van de eeuwigdurende levenscyclus.

--------------

Pijl; Latijn: Sagitta  

Grieks: de pijl waarmee Hercules de arend in het hart trof die Prometheus kwelde. (Het staat ten noorden van het sterrenbeeld Arend). Of de pijl van Hercules naar de Zwaan. Sommigen denken dat het de liefdespijl is van Cupido (zie ook de Bushmen in Afrika). De punt van de pijl schijnt door de Melkweg heen op de Dolfijn te zullen neerkomen (volgens astronomen). Te zien in Nederland van juli tot oktober.

Een latere mythe: Daphne is nif en jaagster (en later ook de laulierboom). Boogschutter Eros (van de liefde) schiet om Apollo te plagen, een gouden pijl af op Apollo. Hierdoor is hij eeuwig verliefd op haar maar Daphne krijgt een pijl van lood in haar geschoten waardoor ze nooit verliefd wordt op hem, of een ander.

Ook de Arabieren zagen een pijl in deze sterren.

Zie verder sterrenbeeld Zomerdriehoek