Tweelingen, Eenhoorn





TWEELINGEN:

West Turkije/ Anatolië; Het linker hoofd ligt onder de Helle zee (smalle poort naar de andere wereld). Hier liggen vele mijnen, warmwaterbronnen en het is tevens vulkanisch gebied. Chalcedon is vernoemd naar het gesteente Chalcedoon waar men vroeger speerpunten, messen en gebruiksvoorwerpen van maakte (hoewel de naam ook lijkt op Chalkos 'koper'). Het is een oude stad en was belangrijk voor Konstantinopel die later aan de overzijde werd gesticht. Toegang van de Aegeïsche zee via zee van Marmara naar de Zwarte Zee. Verder spreid tweelingen zich uit over West-Anatolië. Dit gebied werd al bewoond door de Neanderthalers en de vondsten van de moderne mens zijn van rond 20.000 voor Christus.

Tweelingen staan voor de dualiteit voor of na de schepping. Dit is per land, cultuur en geloof verschillend. Ook kent men verschillen in de vorm of afstand tussen deze dualiteit. Vaak tegenpolen die toch samen een eenheid vormen.

Van oudsher stellen de tweelingen het mythische godenpaar voor (zie ook het jaar rond). Of een tweeling als gespiegelde god, gesplitste god, broer en zus, tweeling kinderen, heldenbroers of vrienden. Scheppers van orde. Stichters van landen en steden. Deze symboliek is overal terug te vinden. In het sterrensysteem volgen we de Tweeling vanaf het sterrenbeeld Boogschutter naar rechts langs de andere sterrenbeelden en jaarfeesten door het jaar. De meeste grote verhalenmythen beginnen dan ook met de Tweeling over de gehele wereld (zo ook bij de Bushmen van Zuid Afrika en bij de Maya's). Op het noordelijk halfrond begint dit meestal met de Lente-Equinox. Het is gekoppeld aan het sterrenbeeld van de Zomerdriehoek/ Zwaan erboven, Arend, Heracles/Hercules, Slangendrager en Boogschutter.

Omdat het paar van broer en zus moest samenblijven gedurende het jaar (die staat voor een mensenleven) was het nodig dat broer en zus trouwden om zo ook de vruchtbaarheid van het land te garanderen (als zon en maan). Zoals de Griekse Cronus trouwde met haar broer Rhea en Zeus met Hera.

Meestal ging een van hen dood (lees tijdelijk naar de andere wereld of onderwereld) om daarna herboren te worden. Het is een eindeloze lijst, zie hoofstuk de drie eenheid.

Zie ook de twee eilanden bij Tweelingen: Kleine Hond en Grote Hond. Deze benadrukken de dualiteit van Tweelingen.

En hiervan zijn genoeg mythen en vondsten te vinden in Turkije. In het hoogland vinden we grote rotsreliëfs van het oude godenpaar met de godin gezeten op haar troon. Vaak werd dit godenpaar weergegeven in de vorm van twee leeuwen.

Van de steden Abydos en Sestos (Hellespont, zie de Griekse mythe van Helle en Phrixos/ Phrixus) komt ook een oude mythe van twee geliefden. Hero als maagdelijke priesteres van Sestos en haar geheime liefde die in Abydos woonde aan de overkant van de Helle zee. S' nachts maakte ze een vuur op haar toren waardoor hij naar de overkant kon varen/ zwemmen om haar lief te hebben. Maar op een nacht blies een storm het vuur uit en overleed haar geliefde. Hero werd ook door Apollo geliefd om haar mooie haren. Later is dit verhaal overgenomen in het sprookje van Rapunzel.  Dezelfde mythe zien we terug in de Leandertoren (Meisjestoren) die te vinden is in Üsküdar.

Het rechterhoofd/ lijf van de tweeling wordt ook gevormd door het gebied van Bithynië (mijnengebied). Hier vinden we ook een mythe die in verband staat met het sterrenbeeld tweelingen. De tweelingen Castor en Pollux (van het sterrenbeeld, de Polydeuces) kwamen hier langs in de boot van de Argonauten. De koning Amykos daagde hen uit tot een tweegevecht en Pollux nam deze aan. Pollux won de strijd en opende een gesloten bron of bond de koning aan een boom vast (twee verschillende eindversies van het verhaal). Een andere Mythe van Castor en Pollux vinden we in het verhaal van Helena (Helen) van Troje. Het gaat over de oude stad Troje aan de westkust van Anatolië. Zie ook onderaan. Troje of Troja was vrijwel zeker de gevonden stad bij Hisarlik (volgens de recentste archeologische onderzoek). Vroeger lag de zee verder in het binnenland en was het een havenstad. De Trojaanse oorlog zou rond 1300 vChr. hebben plaatsgevonden en werd pas rond 800 vChr opgeschreven door Homerus in de Illias, waarin hij ook het reuzenpaard beschrijft. Het verhaal van de oorlog was zo geliefd dat de plaats een toeristische pelgrimsplek werd tot in de Romeinse tijd. Men bouwde hier symbolische graven en tempels. De stad Troje voerde oorlog met de Amazonen.

Castor en Pollux waren de goden der gastvrijheid. Zij konden stormen tot stilte manen. Men dacht dat ze in de gedaante van kleine vlammen op de toppen der masten van schepen verschenen (bekend als het Sint-Elmus-vuur, dit ontstaat door het ladingsverschil, ook op de bergtoppen, kan een aanwijzing zijn voor onweer).

Aan Bithynië worden vele heiligen gekoppeld die hier vandaan zouden komen of hier gestorven zijn. We zien hierbij dat de vrouwelijke godin later veranderd in een man zoals in de 14e eeuw in de tweeling twee worstelaars wordt gezien die elkaar omklemmen. Toen zij van elkaar werden gescheiden zou daar de bron ontstaan zijn van de "veertig" en deze zou zich in Kirkpinar bevinden. Het getal veertig zou verwijzen naar de 40 krijgers van Sultan Orhan die tegen elkaar moesten vechten om de beste krijger te selecteren.


In dit gebied vinden we vooral de apostel Paulus en er is zelfs een Paulusweg van de Zuidkust naar Antiochië, zie de bruine lijn. Paulus vormt samen met Petrus een tweeling en hun dag 29 juli valt samen met het nieuwe sterrenbeeld tweeling.

De linkerfiguur van tweeling bevat goudmijnen en goudrivieren en stelt waarschijnlijk een vrouw voor (moedergodin) en zij draagt een band (rivier de Menderes/ Maeander) die ook "meanderband" werd genoemd. Deze rivier gaat over in een belangrijke route en gebergte en hiermee zitten de tweelingen aan elkaar vast. Dit kunnen we ook vergelijken met de navelstreng en het koord van de twee van het sterrenbeeld Vissen. Niet toevallig is er ook een mythe van Marsyas naar de gelijknamige rivier die op de rivier van de Menderes uitkomt (dus eigenlijk twee rivieren). (Noors:meander: waterloo, meanderbord: speciaal ornament (band) in de vorm  van een kronkelende rivier, terugkerend patroon. In Yin-Yang achtige stijl (licht-donker).

Het touw komt terug in de mythe van de Gordiaanse Knoop (een wirwar als een labyrint). Opvallend is dat een route van de tweeling doorloopt naar de stad Gordion die bekend is om de mythe van de Gordiaanse knoop. Omdat de tweeling zo sterk aan elkaar vast zitten was het moeilijk om ze te scheiden. Men denkt ook dat als de tweeling zich scheidde door de schepping door bijvoorbeeld de splitsing van hemel en aarde, die als goden werden voorgesteld een wond ontstond. Dus ook wanneer er een godenkind uit deze dualiteit werd voortgebracht. Zoals de navelstreng die moet worden doorgeknipt en er bloed vloeit. De Menderes rivier maakt het land vruchtbaar en hierlangs worden veel vijgen gekweekt.

Het is lastig te zeggen waar de meest heilige bron zich bevindt want er zijn vele heilige bronnen te vinden bij de tweeling. Zoals bij Pamukkale waar een deur naar de onderwereld van Pluto gevonden is in de latere Apollotempel. In een grot kwamen giftige gassen vrij. Op deze bijzondere plaats zijn vele tempels gebouwd. Ook boven Afyon zijn vele bronnen te vinden.

In Milete en Efeze aan de westkust vinden we apostel Johannes terug. Hij staat voor het feest van juni en sterrenbeeld tweelingen. Ook vinden we hier het huis van Maria en hier is het Concilie gehouden over Maria. Efeze, Grieks: Έφεσος Ephesos, was een grote haven en handelsstad.Er is een grot van de heilige zevenslapers.

Om de tweeling gaat ook de vogeltrekroute; via Orion buigt deze naar links over een randje van de zuidelijke kust en daarna verder langs de kust om voor en over de Bosporus naar links af te buigen richting Hongarije. Opvallend zijn de vele necropolissen (dodensteden) die precies op deze trekroute liggen aan de zuidelijke kust (op het modernere sterrenbeeld van de Eenhoorn). Hierin werden vogels afgebeeld (Harpijen) die de zielen van de overledenen kwamen halen en brengen. Ook vinden we hier overigens een verwijzing naar de Eenhoorn in de mythe van Pegasus. In dit zelfde gebied vinden we ook de grot van de onderwereld (Hades en de rivier de Styx) bij Narlikuyu in de buurt van Silifke en hier ligt ook een ingestorte Dolmen.

De kosmische tweeling of godenpaar wordt in veel mythen geboren uit het kosmische ei. De plaats van dit ei zou logischerwijs op de heuvel of boom van de Plejaden liggen maar is ook te vinden op andere plaatsen aan de sterrenhemel ( zie sterrenbeeld zwaan).

De dualiteit zien we in de prehistorische symbolen terug als dubbel-fruit of dubbel-graan motief. Dit zien we veel op aardewerk. Het dubbele kan symbool staan voor het ontspruitende graan of boon als teken van vruchtbaarheid. Maar kan wellicht ook vergeleken worden met de afbeelding van alleen twee borsten of billen.

Baltisch: Jumis is zowel een god als tweelingfruit die in een omhulsel groeit. In Het Finns en in Estland/ Baltisch; Jumis en Jumm. Twee dingen of mensen samengebonden zoals een bundel vlas is speciaal, tevens geeft het huwelijksgeluk. Het toevallig vinden van dubbel fruit of graan brengt geluk en werd mee naar huis genomen en gebruikt met het zaaigraan in het voorjaar. Tweeling ossen brachten ook extra geluk en werden gebruikt om het land te ploegen.

Vaak wordt de tweeling ook in verband gebracht met het aanroepen van regen (en bliksem) omdat het op de kalender rond eind juni erg droog is. Opvallend is dat ook in de zuidelijke landen de tweeling in verband staat met regen.

KhoiKhoi (Hottentotten) van Zuid Afrika: Volgens een Korana mythe zou : de mythische god-held Tsui Koab (Tsui-//Goab, geest/ god van donder en bliksem zie periode 9 Afrika) het eerste mensenpaar hebben geschapen.
De man Kanima/ Noh: struisvogelveer en de vrouw Haunamaos/ Hingnogh: geel koper. Hij gaf ze koeien waar ze melk van konden drinken, een staart van de jakhals om zweet weg te vegen van de wenkbrauw. De staf met de knots (Kiri), een pijlkoker met pijlen, een boog en een schild. Bij de KhoiKhoi was het vaak een gebruik dat bij een tweeling waarbij een meisje en jongen waren geboren, het meisje werd gedood. Bij een tweeling van koe kalveren werd het vrouwelijke dier gehouden. Dit om de overlevingskansen van de groep in stand te houden.

In China dacht men dat de tweeling (2 bayjongens of draken in manden) orde bracht in de chaos van het land. In Afrika geloofden de Bavenda/ Venda van noord Transvaal (Zuid Afrika) dat als de tweelingen die stierven niet in de buurt van water werden begraven, het niet meer zou gaan regenen. In de Nguru in Nigeria werden tweelingen gevreesd en direct na hun geboorte gedood en in water gegooid anders zou het land verdrogen, overstromen en honger lijden. In Unyanyembe in Tanzania; wanneer tweelingen een natuurlijke dood stierven werden zij daarna in het water gegooid. In Afrika bij de Basoga bij Lake Victoria, dacht men dat tweelingen extra vruchtbaarheid gaven aan het gewas. Daarom moesten ze aanwezig zijn bij het zaairitueel en hun moeder moest als eerste het veld
inzaaien. Sommige Afrikaanse volkeren geloofden dat tweelingen extra vruchtbaarheid gaven aan dieren. In Zimbabwe moest de moeder van een tweeling een ritueel uitvoeren voor het aanleggen van een duiventil opdat er meer duiven kwamen. Ook bij de Bantoe's meost de vader of moeder van tweelingen rituelen doen bij de aanleg van een stal of veekraal. Bij de Konde die in het noorden woonden van Lake Nyasa; de eerste maïskolven van de oogst werden als eerste naar de leider gebracht en aan tweelingen, pas daarna mochten de gewone mensen de maïs eten.

Leonardo Da Vinci schreef rond 1500 in zijn aantekeningen: Genot en leed zijn als tweelingen, de een is nooit zonder de ander en de een volgt vaak de ander op. Verenigd rug aan rug, aangezien ze aan elkaar zijn tegengesteld. Ook als tegendelen in hetzelfde lichaam. Gelijk aan het duo van goud en klei.

Zie ook de omringende sterrenbeelden zoals Auriga en Sirius.


---------------

Mei; Tweelingen (lucht) Latijn: Gemini; man en vrouw, eeuwige liefde/ vriendschap (± 22mei tot ± 20 juni). De Melkweg gaat er half doorheen aan de onderkant. Pollux is helderder dan Castor (ook al heeft Castor letter alpha). Op de atlas van Bode draagt de onderste rechtse tweeling Pollux een knuppel. En de linkse tweeling Castor, een lier in de rechter en een pijl in de linkerhand die omhoog wijst. In de vijftiende eeuw werden ze soms afgebeeld met vleugels en Christelijk afgebeeld als engelen. In de zeventiende eeuw raken ze gescheiden en staan ze rechtop. Pollux draagt nog een knots en speer. Castor een lier (die op een kooi lijkt) en een stokje in de andere hand.

In de twaalfde eeuw worden ze bij koning Alphonsus X weergegeven als Adam en Eva.  Dit komt weer terug in de 18de eeuw (Castor is mannelijk).

Er is een extra ster Propus, aan de voet van het sterrenbeeld, aan de voet van Castor. Door Ptolemaeus  en al Sûfi genoemd. Een veranderlijke dubbelster. Bayer noemde de ster H. De ster werd gebruikt om de beweging van Uranus te bepalen.

In sommige landen had men een Matrilineaire afstamming: Het bezit en landrechten werden vererfd door de moeder. Het gevolg was dat men het in de familie wilde houden en broer met zus ging trouwen.

Arabisch: Op het astrolabium van Muhammed Mahdi al-Khâdim al-Yazi (1659-1660) lijkt er een soort levensboom te groeien uit de hand van Pollux, of achter het hoofd van Pollux (van Tweelingen), deze strekt zich uit naar boven voor Grote Beer langs en over Lynx.

Egyptisch; Het godenpaar

Grieks; Uranos de hemel zit vast aan de aarde Gaia als eeuwige omstrengeling. Hierdoor is er geen ruimte voor het leven (de kinderen). De kinderen zijn gedwongen om in de aarde zelf te leven. Dan bevecht Chronos zijn vader Uranus. Met behulp van zijn moeder Gaia slaat hij met zijn sikkel van vuursteen het geslachtsdeel af van Uranus en werpt het in zee. Hierdoor scheidt Uranus zich van Gaia zodat er ruimte is voor de schepping. De regen zijn zijn tranen die vallen om het verlies van Gaia.

Grieks: Godin Demeter en dochter Persephone van het graan (zie ook Demeter en haar symbool het paard bij de oogstfeesten/ herfstfeesten).

Grieks; Persephone en Hermes. Maar ook Heracles en zijn broer Iphicles. In de werken van Heracles gaan we langs de sterrenbeelden.

Ook; Dionysus/ Dionysos en Silenus; de oude herder met zijn fluit op een ezel. Zij brachten de wijn en wijsheid naar de mensen. Ze werden begeleid door Saters. Zie de Plejaden.

Grieks; De mannelijke Apollo (god van boogschieten, muziek, voorspellingen en genezing) en zijn tegenhanger de vrouwelijke Artemis (maagdelijke jaagster, lichtbrengster, haar dier was het hert). Artemis staat gelijk aan de Romeinse godin Diana. Apollo kwam van oorsprong waarschijnlijk niet uit Griekenland en is een latere god, hij is een lierdrager (kithara/ latijn: cithara ofwel de citer). De kithara zou door Hermes zijn uitgevonden en een gitaarspeler werd Kitharodos genoemd (naar het eiland Rhodos?). Toen Leto de tweeling geboren liet worden greep ze zich vast aan een palmboom en een olijfboom of in een andere versie aan twee laurierbomen.

Grieks Orphisme rond 800 vChr: Phanes (Eros) en Nacht (Erebos). Vader (bisexueel wezen met gouden vleugels) en dochter, tevens vrouw. Phanes is geboren uit het ei dat Chronos (Chaos/ "tijd") heeft gemaakt. Uit dit koppel ontstaan alle volgende goden. Maar de latere god Zeus besluit om alles opnieuw te scheppen. Orpheus als opvolger van Apollo (zie sterrenbeeld Lier) schreef het lied over de tweeling: Phrixos en Helle. De tweeling waren hun stiefmoeder een doorn in het oog. Ze was jaloers en wilde van de onechte kinderen af. Ze wou dat ze door hun eigen vader geofferd zouden worden (zie de christelijke vergelijking van het ram-offer in de Bijbel). De tweeling baden Zeus om hulp. Zeus had medelijden en stuurde Chrysomeles. Een grote Ram met vleugels en een gouden huid en hoorns. Ze vlogen naar Colchis naar het einde van de wereld. Het meisje Helle was helaas te nieuwsgierig en boog zich te ver naar voren (als vrouwelijke zonde). Zo stortte ze in zee bij de Zeestraat van de Zwarte Zee wat sindsdien Hellespont werd genoemd. In Colchis offert Phrixos de ram (in plaats van het kind) als dank aan Zeus. Hij hangt de huid op de heilige plaats in de eik (zie Plejaden) en de koning liet het door de vuurspuwende draak bewaken. Jason wil het gouden vlies halen om koning te worden (en het goud halen bij de Plejaden). Hij vertrekt met zijn argonauten op het grote schip en Orpheus de zanger en dichter mag mee om hen te helpen met zijn magische lier. Het Orphisme was erg vernieuwend (wellicht vanwege het onderwijs in Egypte). We zien hier ook weer de Griekse afkeer van mensenoffers bij buurvolkeren. Een tegenstand tegen de Dionysos/ Dionysus riten en zelfs een afkeer van het eten van vlees.

Alkmene had gemeenschap met de vermomde Zeus en kreeg een magische tweeling: Heracles (vader was Zeus) en Iphikles (vader was Amphitryon). De zoon van Iphikles, Iolaus zou Heracles helpen met het doden van de Hydra slang.

De god Hyacint en zijn zus Polyboea. Zie het feest van Hecatombe op de midzomerzonnewende. Tevens het magische duo de Aianten; Grote Ajax/ Aias en kleine Ajax. De helden van de Trojaanse oorlog.

Hierna volgden de magische tweeling van halfbroers Kastor en Polydeukes en latere Romeinse; Castor en Pollux (ook Dioscuri genaamd, van Grieks dios-kouroi, zie kouro: kinderen, jongens). Ze kwamen uit de eieren die gelegd zijn door de zwaan (zie sterrenbeeld Zwaan van de zomerdriehoek). Zij gingen ook mee met Jason en de Argonauten. Pollux was onsterfelijk (zoon van Zeus en Leda de zwaan) en mocht op de Olympus blijven. Van daaruit bracht hij echter om de dag een bezoek aan zijn gestorven tweelingbroer Castor (zoon van koning Tyndareus van Sparta en Leda) die in de onderwereld Hades verbleef. Of Ze blijven de ene dag in het rijk der goden (dag) en de andere dag in het rijk der duisternis (nacht). Castor was een goede paardentemmer en Pollux een goede bokser/ vechter. Ze hielpen de schippers met storm want ze konden de golven tot rust brengen. En verschenen als vuurbollen (later Elmsvuur genoemd). En ze verrichtten divers heldendaden, vochten mee aan de strijd tussen Athene en Sparta. Ook gingen zij mee met de Argonauten om het gulden vlies te veroveren. Castor en Pollux beschuldigde men ook wel eens van diefstal van vee, omdat men dacht dat de Melkweg die ernaast was een kudde koeien bevatte. Pollux wordt later afgebeeld met sikkel (waarschijnlijk vanwege zijn voorganger Hercules die de sikkel gebruikte) of met knuppel en Castor draagt later een snaarinstrument (lier) en een pijl met twee punten . De lier en de pijl zijn ook te vinden in de zomerdriehoek als sterrenbeelden.

Ook zouden er 4 kinderen uit de 2 eieren zijn gekomen als dubbele tweeling: Uit 1 ei kwamen Polydeuces en Helen en uit het andere ei kwamen Castor en Clytemnestra. Clytemnestra trouwde koning Agamemnon van Argos en Helen trouwde de broer van Agamemnon (koning van Mycene); koning Menelaus van Sparta. De twee vrouwen speelden een grote rol in de Trojaanse oorlog in Anatolië. Zie boven.

Orpheus en Eurideke. Hij als zanger met zijn betoverende lier. Nadat ze was gebeten door een slang ging hij haar proberen te redden in de andere wereld.

De mythische Griekse koning Proitos (Latijan Proetus) van Tiryns en zijn tweelingbroer de koning Akrisios (Acrisius). Proitos had 3 dochters die zichzelf mooier vonden dan godin Hera (Juno). Voor straf werden ze gek en zagen zichzelf voortaan als koeien.

De Griekse Alexander de Grote (zie zichzelf vergeleek met Zeus, Dionysus en Heracles) en zijn geliefde minnaar Hephaestion (de bouwer van de bruggen) in de Indusvallei.

Zoroatrisch geloof (600vChr); de tweelinggoden; Ahoera Mazda was de hemelgod en scheppergod en zijn tegenhanger was de god van de onderwereld; Spenta Mainyu of Ahriman (Perzisch).

Keltisch: De tweelingkinderen van de oorlogsgodin Macha. Ze was getrouwd met Nemed, de heerser van de Skyten die de zeegoden versloeg die Ierland overheersten. Ze moest toen ze zwanger was bewijzen van de koning van Ulster dat ze sneller kon rennen dan de koningspaarden en rijtuig. Hiervoor vervloekte ze alle mannen in Ulster door ze barensweepijnen te laten voelen gedurende vijf dagen en nachten wanneer het koninkrijk in gevaar was.

Peru: Twee maïskolven tegen elkaar, of twee aardappels die aan elkaar groeiend werd gevonden werden beschouwd als maïsmoedergodinnen of aardappelmoedergodinnen (dus als tweeling). Dit zou extra vruchtbaarheid geven voor het gewas. Zie ook zon en maan.

De Baltische staten kenden eerst de zonnegodin Saul(e) en de maangod Menu(lis). Perkuno zou ook een relatie met de zonnegodin hebben en daarom zou de maan niet meer overdag verschijnen. Hun liefdeskind was de morgenster (Venus?). In Letland geloofde men dat alle kinderen als de sterren van hen afstamden.

De Baltische zonnegodin Saule schonk het gouden zonlicht uit haar schenkkan terwijl ze op de zomerwolken zat. Ter ere van haar hield men in elk huis een niet-giftige slang. Dit zou gezondheid en vruchtbaarheid brengen. Als men een slang doodde zou dat haar toorn wekken, ze zou moeten huilen bij het zien van een dode slang. Nadat ze als een van de laatste volken werden bekeerd tot het christendom bleef men de groene slangen vereren. Men zei dat als men een slang zag dat het geluk bracht en een huwelijk of geboorte zou volgen. Tevens bracht men haar in verband met het sterrenbeeld tweelingen (Zodiak F nu). Saule zou namelijk gered zijn door tweelingen uit zee en naar een shuur gebracht waar ze kon uitrusten.

Romeins; de tweeling Romulus en Remus waren stichters van Rome. Hun voorgangers waren de broers Numitor en Amulius. Zij woonden in Alba Longa vlak bij de plek van het toekomstige Rome. Amulius vond dat zijn broer lang genoeg koning was geweest en zei dat hij nu aan de beurt was om te regeren anders zou hij zijn broer moeten vermoorden. Numitor werd daarop boer. Amulius was bang dat hij van de troon zou worden gestoten door de kinderen van Numitor. Hij liet de dochter van Numitor een priesteres van de godin Vesta worden want Vestaalse Maagden mochten geen kinderen krijgen. Maar de dochter werd zwanger en beviel van de tweeling Romulus en Remus. Ze zou zwanger geworden zijn door de god Mars en/ of een heilig vuur in de vorm van een penis. De koning van Alba hoorde via een orakel dat de maagd die gemeenschap had met het heilige vuur een goede zoon zou voortbrengen. En hij was boos toen hij hoorde dat niet zijn dochters maar een slavin was samen gekomen met het vuur. Godin Vesta hield de koning tegen van het executeren van de meisjes. Ze werden gevangen gehouden om een speciaal web te weven. In een andere versie: Amulius zou de dochter van Numitor hebben gestraft door haar in de rivier de Tiber te gooien. Maar de riviergod Tiber werd verliefd op haar en trouwde met haar waardoor ze onsterfelijk werd. Amulius liet Romulus en Remus in een rieten mand in de Tiber leggen in de hoop dat ze zouden verdrinken. Maar dat liet de riviergod niet gebeuren. Sommige volkeren geloofden dat kinderen ook voortkwamen uit het vuur als vonken. Romulus en Remus staan in verband met regen en ook met Jupiter als dondergod (zie de maand juli). Tevens helpen zij de schippers in nood. Soms draagt een van de tweelingen ook een lier. Romulus en Remus werden gezoogd door de vrouwelijke wolf onder de speciale vijgenboom (Ficus Ruminalis). Deze heilige levensboom was ook te vinden in het forum van Rome. Het kreeg vaak offers in de vorm van melk. Uiteindelijk doodden Romulus en Remus koning Amulius. Toen ze de stad Rome wilden bouwen zou Romulus uitverkoren zijn doordat er 12 gieren over hem heen vlogen.

Bijbel: Adam en Eva, zie de Plejaden. David met zijn harp/ lier (Kinnor) en zijn tegenpool Saul. Als eerste koningen van Israël vormden een dualiteit. Zie de boeken van Samuel. Kaïn, de boer, die een deel van de oogst aan god offerde en Abel, de herder, die het eerstgeborene lam aan god offerde. Maar god wees het offer van Kaïn af en hierop vermoordde hij onbewust uit boosheid zijn eigen broer. Volgens sommige Rabbi's zou Kaïn wel later hoorns gekregen hebben van God om zich te beschermen tegen de boze mensen.

De adder werd ook wel de "koperen slang" genoemd. Wellicht door de verwijzing naar de Cobra slang.

India; Hier werden zij ook uitgebeeld als twee kinderen die elkaar omhelzen. In de Vedische of vroeg-Indiase astronomie als maanhuis Nakshatra Punarvasu. Himavat, de Himalaya en Mena. Parvati en Shiva. Vedisch: Dyaus en Aditi. Vivasvat/Surya en Sanjna. Manu en Ida.

Hindoe: de maand Pushya, derde maand van het koude seizoen. Het teken tweelingen heet hier Mithuna/ Maithuna. Het staat voor het liefdespaar of de sexuele vereniging van man en vrouw. Ook van de goden Shakti en Shiva.

Men kent ook de tweeling als twee vrouwen zoals de 2 bergpieken van de berg Nanda Devi, bij de bronrivier van de Indusrivier (vroeger ook beschouwd als de hoogste berg).
Godin Nanda en Godin Sunanda. Zie ook godin Yami/ Kalindi van de Yamuna rivier als tweelingzus van Yama. Soms werd godin Yami samen genoemd met godin Ganga (van de Gangesrivier).

Hindu/ Birma: Mithuna; als een god met een hanenstaart

Sri Lanka: Mithuna

Chinees=Tijger (derde maand). De tijger staat symbool voor de lente

Chinees; Yin (Castor) en Yang (Pollux), het vrouwelijke en mannelijke komen samen tijdens de zomerzonnewende en delen het jaar in twee. In China geloofde men ook dat elk mens een mannelijke ziel (shen) en een vrouwelijke ziel (kwei) heeft die een harmonieuze eenheid kunnen vormen.

Ze staan ook voor de ochtend en avondschemering. Hun feest word gevierd op de zomerzonnewende. Het gaat dus ook over de dag die even lang is als de nacht.

Japan: Izanagi en zijn zus en vrouw Izanami. Zij schiepen het eerste land, het eiland Onogoro en richtten her de heilige pilaar op met paleis. Uit hun gemeenschap ontstond het eerste mensenkind Hiruko. Maar door hun zonde was het misvormd en daarom plaatsten zij dit in een rieten boot in de zee. De vrouw Izanami zou het taboe geschonden hebben door als eerste te spreken tijdens de gemeenschap. Hierna deden ze het volgens de regels en maakten zo de rest van het land met mensen en goden. Later overleed Izanami tijdens de geboorte van de zonnegod (Kagutsuchi/ Homusubi) en ging ze naar de onderwereld. Izanagi onthoofde de zonnegod in zijn woede en hij daalde af naar de onderwereld om zijn vrouw terug te halen. Hij mocht niet naar haar kijken maar kon de verleiding niet weerstaan en schrok van wat hij zag. Hierop vluchtte hij weg, achtervolgd door zijn vrouw die in een demon was veranderd en andere monsters. Hij vocht van zich af en sloot de ingang af naar de onderwereld met een grote steen en reinigde zichzelf in een bron. Hieruit ontstonden de drie hoofdgoden. (hetzelfde verhaal zien we terug in de Griekse mythe van Persephone en Hermes, Hermes heeft de lier gemaakt uit de schildpad.)

In de Vedische astrologie is het het zevende maanhuis (ster of sterrengroep; nakshatra). De sterren Punarvasu. Mythe; de grote god Rama (reïncarnatie van Vishnu) wordt hier geboren. De sterren staan voor herstel en terugkeer van goede dingen.

Indonesië: hier worden de tweelingen weergegeven als 2 rivierkreeften (1300-1500nChr).

Sámi/ Samen:zie sterrenbeeld van de kleine Beer en de Noordpoolster.

Siberië: Amur-volk: godin Mamaldi die Azië schiep en haar man Khadau. Ouders van de eerste Sjamaan.

Gnostisch: Psyche en Pneuma

Afbeelding van de grot van Lascaux

Eenhoorn, ligt onder tweelingen: Zuidkust Anatolië. Zie sterrenbeeld Grote hond, links van Orion.




Eenhoorn/ Monoceros; Zie Grote Hond.

Vormt een brede W ten oosten van Orion en ligt op de Melkweg. Het sterrenbeeld de Eenhoorn werd al afgebeeld op een oude Perzische hemelglobe. Later is het sterrenbeeld opnieuw opgenomen door Petrus Plancius in 1613. Dit kwam doordat men tijdens de eerste reis van Nederland naar Oost-Azië van Cornelis Claesz. in 1598 de mythische neushoorn herontdekte! Een afbeelding van de neushoorn met een extra hoorn in de nek getekend is bijgesloten bij het reisverslag. Deze tekening is echter al gemaakt door Albrecht Dürer in 1515 en zal dit van de Portugezen hebben afgekeken/ gehoord die in India (Goa) kwamen in 1510 en de echte neushoorns zagen ofwel vanuit Afrika. Want in Afrika ligt wellicht de ware oorsprong van dit sterrenbeeld.

De Griekse arts en historicus Ctesias beschreef in 398vChr voor het eerst de eenhoorn. Hij had dit verhaal waarschijnlijk gehoord van reizigers die uit India kwamen (waarschijnlijk stamt dit uit 500vChr). Maar het kan ook uit Pakistan komen want daar kwamen ze ook voor. Het dier leek op een wilde ezel met een rode kop. De hoorn diende als geneesmiddel voor maagkwalen.

Dit kwam vast door het verhaal over de Indiase neushoorn die zij daar hoorden. Zijn hoorn was beroemd om zijn potentieverhogend vermogen. En dat gaf de Grieken genoeg inspiratie voor geweldige verhalen over een wild dier dat net zo groot was als een paard maar de benen had als een olifant en de staart van een zwijn. Ook stootte het dier een diep geloei uit. De Indiase koningen haalden de jonge neushoorns nog wel eens naar hun hof want de oudere dieren waren niet te temmen. De mythische gedraaide hoorn zelf lijkt trouwens veel op de hoorn van de Indische Antiloop (Antilope Cervicapra) die voor de Indiërs zelf ook een heilig dier was. Waarschijnlijk hebben de eerste reizigers deze meegenomen naar Europa.

Toevallig hoort de neushoorn ook tot de familie der onevenhoevige zoals het paard.

De eenhoorn komt voor in de Griekse Mythe van de godin Daphne (later de maagd St. Dimphna). Ze werd als meisje door een man met een dolk in haar navel gestoken. De eenhoorn komt naar haar toe om haar wonde te likken en hierop wordt ze genezen. Hierdoor krijgt de eenhoorn magische krachten.

Een ander sterk punt is dat de eenhoorn ook vernoemd werd in het Oude Testament van de bijbel. In het boek der Psalmen is ook een rare vertaling fout gemaakt (rond 400 voor Christus). Daar stond Licorne en werd vertaald in Unicornos. Het woord kwam van Nari (neus) corn. Van Grieks Monokerotos en Romeins/Latijn Rinoceros (neushoorn). Later in het Grieks; Rhinoceros of Monoceros en in het Latijn; Unicornus.

De Eenhoorn was een geliefd mythisch figuur. Hij zou alleen te vangen zijn door een maagd en werd daarom ook op kerkelijke afbeeldingen verbonden met een maagd (zoals Catharina van Alexandrië). Zijn hoorn zou goed zijn voor het verwijderen van gif . Het was een symbool voor kuisheid en zuiverheid. Handelaren uit het noorden zagen kans om de narwalhoorn (van een walvis) uit Groenland door te verkopen aan de vroeg middeleeuwse koningen. Deze geloofden dat het hun drank vrijhield van gif dus maakten ze er bekers van. Ook versierden zij met de hoorns hun tronen. De eenhoorn kreeg dus een Koninklijke status. Maar op een gegeven moment bleek dat dit dier een fabel was en werd zo in de middeleeuwen door de kerk verwijderd.

In de bijbel: Een woest en ontembaar dier dat diep in de meest ondoordringbare wildernis zou wonen zou het verwijzen naar de heidenen wier hoogmoed werd gesymboliseerd door de hoorn. In Job (39,13) "Zult ge den eenhoorn met zijn touw aan de voren binden? ". Dus gebonden, getemd door het kruisteken, het geloof. Volgens Paus Gregorius de Grote zou de eenhoorn staan voor de edelen en machtigen die zich door Christus getemd en nedererig aan de kerkelijke discipline onderwerpen met het oog op het eeuwig leven.

Middeleeuws: De eenhoorn wijst met zijn hoorn naar de bron, hij zou zijn hoorn in de bron steken om het te zuiveren (wellicht werd dit ook dubbelzijdig bedoeld; als de geslachtsdaad zelf). In de kunst: De Eenhoorn zou zijn woestheid en wildheid vergeten door zijn gebrek aan zelfbeheersing (onmatigheid). De hoorn is een fallus-symbool. En niet toevallig geloofde men dat de hoorn van de neushoorn tevens een afrodisiacum was (helaas zijn veel neushoorns hierdoor uitgestorven en bedreigd).

Op de Oude Perzische hemelbol is de eenhoorn al van oudsher ingetekend.

In 1564 is een vermelding bekend in Europa van het sterrenbeeld de eenhoorn.

Het sterrenbeeld zou voor het eerst getekend zijn als eenhoorn in 1624 door Bartschius. Daarvoor had het een andere naam.