Ogham Kalender/ schrift en noordelijke landen, Ierland, Schotland en Groot-Brittannië 1 (volgnummer 1, niet het periodenummer)    

Naar >>11C

Taal en Schrift:

Ogham Kalender/ schrift: Dit is ingedeeld in de 4 seizoenen van het jaar. Het lente seizoen bestaat uit de strepen onder de lijn, beginnend bij 5 en eindigend bij 1. Echter bevat het jaar meer perioden (20), dit zijn geen maanden maar meer bijzonderheden en feesten dus houden we het algemeen. De namen van de bomen en planten komen overeen met de Keltische goden en heiligen en hun feesten. Maar de mythen wijzen ook op een Scandinavische oorsprong. Dit kwam doordat de Noormannen naar de eilanden kwamen. Het schrift staat dan ook nauw in verband met het Runenschrift en haar betekenis. Het Ogham schrift werd ook in bomen gekerfd (zie beuk) en op stokken van hazelaar of es. Deze bibliotheken van stokken zijn bekend uit de 6de eeuw.

Het Alfabet wordt ook genoemd: Van de Griekse Alpha tot Omega

Nu zien we de fouten in vertaling die zijn ontstaan door de overgang van een meerlettersysteem naar een enkelvoudig lettersysteem. En naar vaste spellingsregels met een vaste indeling. Noord heeft de kleuren en elementen ook overgenomen van zuid in de vorm van synoniemen.

Momenteel moet ik eerst weer alles terugvertalen naar het meerlettersysteem, dit kost tijd (nog niet alles staat op de juiste plaats). Het woordenboek is dus veel uitgebreider en ingewikkelder maar heeft we een vaste volgorde, inhoud en samenhang. Het vertelt een verhaal. Het verhaal van de sterrenbeelden gebaseerd op diergenluiden. De eerste mens-apen in Afrika. konden door immitatie van diergenluiden met andere groepen communiceren als zij een gezamenlijke jacht wilden houden.

We beginnen bij Nion (Es), letter n, moet zijn ?: stond wellicht voor begin van het landbouwjaar (klopt). Het zou staan voor een kam of voor een deel van een weefgetouw Nin. De winter godin als weefster. Zie ook 6 januari.

Wellicht werd er aan het begin van deze periode een schrikkelmaand ingevoegd.

Sterrenbeeld Waterman (Zodiak E). (Dit kan vergeleken worden met Zuid 5, sterrenbeeld Stier, Plejaden, Orion)

De godin wordt vaak weergegeven met een kam en een spiegel (waarbij de spiegel ook staat voor waterbron of meer). De lijn van het Ogham Kalender-schrift staat dus voor het pad van de zon langs de sterrenbeelden door het jaar. Het is tevens de levensdraad van de mens. De kam staat ook voor het schrift. De spiegel staat voor het spiegelbeeld van het pad waarin we de sterrenbeelden moeten lezen. En het schrift staat ook omgekeerd. We beginnen (zoals bij alle culturen) bij de onderwereld dus de strepen staan dan ook onder de lijn.

Runenschrift:

Voor de Runetekens zie het Ijslandse boek van Edda's. Start onderaan en dan naar boven (helaas niet openbaar).

In de middeleeuwen werden de runen nog gebruikt om de dagen van de kalender te tellen (in een reeks van 7). Zie de merkstaf/ Noors: Primstav/ Deens: rimstock/ Zweeds: Baculi Annales/ Engels: Clog Almanac/ . Zo kon men de dagen gemakkelijker vinden. Soms stonden de runen in spiegelbeeld en werden gelezen van rechts naar links.

Hier is een voorbeeld van een aantal kalenderreeksen (Leesrichting van links naar rechts). Hoewel het teken bij A en D: ᛡ, Þ, hetzelfde blijven, zit er veel verschil in de andere symbolen. Dit betekent dat elk land of regio zijn eigen runensysteem had. Wat de vertaling niet gemakkelijk maakt. De Ijslandse runen verschillen ook sterk van de andere runen in bijvoorbeeld Noorwegen en Zweden. In Engeland kwamen er ook extra runen bij. De leesrichting kunnen hier wel een beetje uit afleiden. Vooral uit het teken bij D: Þ. Onder deze reeks stond een extra telling met getallen. Wellicht om alles goed bij te houden, zeker in verband met de uitgelopen kalender (ongeveer 10 dagen). En dat verschilde ook nog vaak van land/regio.

Opvallend is dat de tekens bij A en D ook in het Griekse Lineair A/ B schrift voorkomen.


Voorbeeld van een reeks runencijfers. Maar er zijn nog vele anderen.

Tellen: Er is ook een rune voor getal vijf 5: Ʌ. Een variatie daarvan is Þ, ᚴ, of ijslands: 5/penta (Zie ook Grieks): fimm . Gotisch vijf: 𐍆𐌹𐌼𐍆 / fimf

In Frankrijk, België en Nederland kennen we de Middeleeuwse Rederijkers (rhétoriqueurs). De oudst bekende Rederijkerskamer zou "Alpha en Omega" hebben geheten en ontstaan zijn in Ieper. Rond 1400. Ook zouden ze zijn ontstaan uit broederschappen in Artesië. De eerste vermelding is Den Boeck uit Brussel 1401 en Cour Amoureuse uit Parijs in 1401(opgericht op Valentijnsdag). Opvallend is dat veel kamers in februari of maart zijn opgericht, wellicht als een soort gilde. De rederijkers waren een soort middeleeuwse Barden. Herkenbaar als de nar of zot. Later kwamen daar ook de kunstenaars en schilders bij. Zij organiseerden alle jaarfeesten en toneelvoorstellingen en begeleiding bij processies en ommegangen. Hiervoor had men een grote kennis nodig. Kennis van taal en uitdrukkingen, spreuken, spreekwoorden, metaforen, voorbeelden, diepere betekenissen, oude mythen en legenden, kalender, wetenschap en filosofie etc. Kortom de Rhetorica. Elke stad had Rederijkerskamers en meestal waren zij voor de wat meer bemiddelde kringen. De kunstenaars en schilders verzorgden de decors, kostuums en maskers. Ook zorgden zijn als vanouds voor alle feesten aan het koninklijk hof en bij toernooien, vredesverdragen en bij begroeting van bezoek van buitenlandse vorsten, (Al in de 13de eeuw verzorgden zij daar spektakelspelen). Ze hielden ook vaak onderlinge wedstrijden. Sommige Rederijkers zagen zichzelf als kinderen van Mercurius. Op 8 februari werd geloot om de positie van koning in de Rederijkerskamers. Ze lieten ook vele Romeinse goden en godinnen optreden (in 1519 waren deze dames doorgaans naakt). In het begin versterkten ze de politiek en kerk maar na de Spaanse bezetting en de Reformatie leverden ze kritiek. Hierdoor kregen zij ook de schuld van de beeldenstorm en werden de kamers aan banden gelegd (censuur) of gedwongen te stoppen. Nu bestaan er nog steeds Rederijkerskamers. Rede voeren en Rederij betekent scheepvaart. Want de vissers en zeelui kwamen in andere landen en zijn de beste verhalenvertellers! Zie ook es-battement: de klucht of sotternie.

Getal 11: Oudnoors: álfr/ ellifu. vrijdag: frjádagr/fǫstudagr. mist: þoka, misdrijf: afrunr (fri=bri)

Noors: elf: Noors: elleve (zie elve).

(Tarotkaart die hoort bij deze periode: Staven 1, zowel letterlijk als figuurlijk: Staven Aas want Aas is 1:Á of 11: Start, eerste fase van een project/werk. Energie: Ijslands: Orka/orku, Energie van de jongeren: ungt fólk, passie: ákafi/ ástríða, Byrjum á ástríđu minni:"Laten we met mijn passie beginnen", levenslust, zelfontplooiing, mogelijkheid: zie ogen , zie ook ogen gooien met de dobbelsteen van het dobbelspel. Belofte: loforð/lofa. Goddelijkheid. Ijslands: guð/goð.Christelijk: Hin rómaða viska Egyptalands og einskis nýt ‚goð og galdramenn‘ megna ekki að bjarga því undan „harðráðum drottnara.“: De hooggeroemde wijsheid van Egypte, met zijn ’goden die niets waard zijn en zijn bezweerders’, kan het niet behoeden voor „de hand van een harde meester” (Jesaja 19:3, 4). Goddelijke vlam, vlam: logi (zie Logica: logisch) Zie mythe: de vlam van Loki. Wat een verandering onderging het leven van vroege oogstwerkers — vooral van Jezus’ elf getrouwe apostelen — op de dag in 33 G.T. toen zij naar een berg in Galilea gingen om de opgestane Christus te ontmoeten! Líf fyrstu uppskerumannanna — einkum 11 trúfastra postula Jesú Krists — breyttist til mikilla muna árið 33, daginn sem þeir fóru til fundar við hann upprisinn á fjalli í Galíleu.

Ijslands: 11: ellefu/ álfur/álfkona . svartálfur/Álfur: magische geest/ elf/ kobold/ kabouter/ aardmannetje (zie ogur).

Vrijdag: Föstudagur/ föstudaginn. Föst (uitspraak fast): vast, constant, absoluut. frysta: vriezen. Ūúsundir manna... ađ drepast úr kulda, til ađ fá ađ tilbiđja rottu.: "Duizend mensen staan dood te vriezen om een rat te aanbidden!" (grapje). Ađ innan og utan: Van binnen én van buiten. Fyrir utan mig: niemand/voor buiten mij, alleen ik (Engels: only me).

Belangrijke term: albue: elleboog. Tevens een maateenheid: de El.

Woordenboek Mi: De derde van de notenbalk, volgende is 12b

MiddelNederlands (Middeleeuws-Nederlands, uit woordenboek): Elevene/ Ellevene, Elf, zie Alf. "Metten elven sijn": van zijn verstand beroofd zijn! Elve/ ylf. Zie elp van el (maateenheid, zie alf/ alfa). Elpenbeen/ elpendier staat voor elphant/ elephant (Oudnoors: fíll): de olifant en zijn ivoren slagtand. Soms wordt deze ook helpendier genoemd.

Vrijdag: Dag dat men vrij was. Marktdag (Marsdag, zie ook Marskramer). Dag van vriendschap (vrienden ontmoeten). Dag van vrijen: minnen (Daarom Venus, maar zij hoort eigenlijk ook bij de Zondag zie 1b).

Elfdusend: elfduizend. Elfhonderd. Elf alf, Elf jaarich, Elfmael. Elfscheide, zie helftscheide. Voor helft zie ook 1b
elfsgedroch(te), zie alfs gedrocht. Elfschate: vaartuig voor elfvangst (Aalvisserij?). Elfstewerven: voor de elfde maal. Elger: ellegaer: Aalvork. Elhorn: Vlierboom. Elinc: Edelijke. Elc: elk, dagelijks, elke twee. Zie ook elende.

Ijslands: Föstudagur: vrijdag. föst: vast/constant. vottorð: voltooid: diploma/certificaat.

Vuur (Frans:feu), Ijslands: eldsvoði


IJslands: fræði: ervaring, kennis, weten, wetenschap.

Frisia: Friesland/ Frisland/Fryslân (door Romeinen genoemd: Frigonum/ Frixonum): Oud noordelijk gebied van Nederland, Duitsland. Ook Sleeswijk-Hostein.

Phi: (aparte Griekse letter φ, en Φ, ϕ pha, van phallus, ook ph in het Koptisch. Bulgaars Ф ф: f ).

Zelfde in Runenschrift maar dan staat de cirkel bovenaan de streep (dus niet in het midden) 𐌘. (zie Old Italic scripts).

Combinatie (op steen van Harald Blauwtand):

𐌘ᚢþᚢᚱ

phadar/fadar: Gothisch: fadar: Duits: fater: Nederlands: vader, Engels Father. (Deens/Noors/Zweeds: far, Ijslands: faðir). Gotisch: 𐍆𐌰𐌳𐌰𐍂: fadar Latijn: pǎtěr.

Combinatie:

: ᚦᚾᚢᚱ ᚢᛁ :𐌘ᚢþᚢᚱ :

Gothisch: dohtar-ai/ae of dochtar-ai/ae:

dochter of dochters of dochter van vader. Duits: tochter, tochters oder tochter des fater. Engels: daughter, daughters or daughter from father.

(Deens: datter, Noors: datter, Zweeds: dotter, Ijslands: dóttir). Gotisch: 𐌳𐌰𐌿𐌷𐍄𐌰𐍂: dauhtar


Kleur roodbruin: rødbrune/ brunrosa, zuid 5, zie Kastanje, rode aarde. Een roodbruin paard is een vos: fuks. zie ook roest: rust/ rustrød.

Noors:

Fyr: vuur/ vuurtoren, fyrtøy: vuurtuig/ vuurslag (van metaal, waarop men met vuursteen slaat)

føde: voedsel, fødselsdag: jubileumdag (soort verjaardag).   (voedsel, zie næring), geboorteplaats: fødeby/ fødested.

Fokus: focus: zich richten op, concentreren op, brandpunt, koers zetten naar.

Fjorgyn (Jord): voorgaan/voorloper/voorganger/voorvader: forgjenger/ forfader. zie ook Fjorgvin.

----------

Knopentaal/knopenkalender van de vissers en zeelui blijkt dus al zeer oud te zijn. Schipperstaal is schipperslatijn/ schippersgaren.

12 belangrijkste nautische knopen met in het midden een wiel/ drijfband(reddingsboei)/ dubbele kraakknoop of een schip


A:

Figure of eight/ Acht knoop/ Achtsteek/ 8 tallsknuter / gewei/ hout knoop/ (ook vlaamse steek of stopperknoop genoemd en savoy knot).

De slang in 8-vorm die in zijn eigen staart bijt, hoort bij de Stier (zie juk) van Zuid.

Zie afbeelding derde knoop van boven naar rechts

(Savoy zou afstammen van Sapaudia: land van de Spar bomen, en de spar/ pijnboom komt overeen).

De A van acht! De A staat in verband met de belangrijke kleur rood. Dit is goed te zien doordat zij door de precessie is verschoven. Zie "de rode draad" van het verhaal.

Voor meer informatie over de knopenkalender zie Zuid Amerika/ Afrika 5. Van de Quechua's/ Inca's kunnen we onze eigen brontaal weer reconstrueren. (Loopt gelijk met het meervoudig lettersysteem en sterrenbeelden).

Zie voor het begin van de knopen Zuid 1, gelijk aan Noord 7.

-----

Zweden: In het eerste weekend in februari viert men de Jokkmokk wintermarkt; rendier sleeën en races van het Samen volk. Ook een skiwedstrijd van Uppsala naar Stockholm over het Mälarmeer (Vikingarännet). Ook met Carnaval.

IJsland: Eind januari/ begin februari; Þorrablót/ Thorrablót. Winterfeest waarbij veel wordt gegeten, gedronken, gezongen, gedanst, verhalen verteld en gespeeld tot de vroege ochtend. Officieel valt het samen met de maand  Þorri/ Thorri van de oude IJslandse kalender. Deze begint op de eerste vrijdag na 19 januari (De 13 de week van winter). De naam zou afstammen van de Noorse koning Thorri Snærsson, maar waarschijnlijker van Thor, de Noorse god van de donder, tevens de maand van bevroren sneeuw. Het staat voor de man en is ook opgedragen aan de boeren: Bóndadagur (Boerendag: 23 januari) zie de ster rune. De vrouw moest de man eren op deze dag en hem speciaal eten brengen (het omgekeerde in de volgende maand van de vrouw). Tegenwoordig krijgt de man vaak snoep en bloemen. Volgens een verhaal zou de man ook rond het huis rennen met een bloot been om geluk te brengen. Tijdens Thorrablót eet men gedroogde vis, gefermenteerde haai, schapenvlees en bloedpudding. De Germaanse Thor was de zoon van de Viking god Odin en Fjorgyn, de aardegodin. Hij streed met zijn magische bliksemhamer (Mjollnir) tegen de vorstreuzen. Thor reed in zijn hemel wagen getrokken door 2 geitenbokken. Tevens draagt hij een magische riem.

Op de Noord-Friese waddeneilanden zoals Sylt (vroeger bij Denemarken, nu Duitsland). Vroeger vierde men op de avond van 21 februari feest. Men stak grote vuren aan; Biiken. Deze heten Baken in het Nederlands en Beaken in het Fries. Deze waren ook om aan te geven waar het vaarwater was zoals nu de vuurtoren. Iedereen uit de gemeenschap danste hand in hand rond het vuur. Men zou  gebeden hebben tot
Wodan (in de zeventiende eeuw). In de christelijke tijd werd het in verband gebracht met St. Pieter's dag op 22 februari. Waarop St. Pieter zou komen en een warme steen in het water zou
werpen. In Föhr werden de Biiken aangestoken op 21 februari. "Om Sint Pieter bij te lichten wanneer hij naar zijn bed zou gaan, om zijn baard af te branden" (Ironisch en dubbelzinnig bedoeld). In Sylt veranderde het feest later in een kinderfeest. Weken ervoor gingen de jongens langs de huizen voor brandbaar materiaal zoals stro en twijgen. Deze droegen ze naar "de heilige
heuvel". In het midden plaatsten ze een petroleum- of teerton. In de avond werd deze aangestoken en brandend gehouden met stro. De kinderen dansten en zongen rond de heuvel.
Sommige jongens renden de heuvel omhoog en omlaag met brandende bezems van stro.

----

1 februari: Feest van Brigit In Ierland en Schotland:

St. Brigid/ Briggit is vernoemd naar de Keltische godin Brigid die op die dag Imbolc viert. Brigid is vergelijkbaar met godin Venus (zie het hoofdstuk van de 3 jaargetijden).(B/P: Godin Perchta of Brecht, Pracht zie Bright/ Bridget en Hel/ Helder/ Holda dit betekent en klinkt allemaal hetzelfde in het Nederlands, Duits en Engels). In noordelijk Brittanië werd ze Brigantia genoemd en in Gallië Brigantu. Dochter van Dagda. Ze regeerde over de geboortes van kinderen. De kerkelijk Sint Brigid werd door engelen van Iona naar Bethlehem gebracht om het jonge kind Christus te verzorgen (als de vroedvrouw van de heilige Maria en Jezus). In Ierland maakten de kinderen een kruis van russen die ze binnenshuis ophingen (Keltisch als een swastika symbool). Ook werd er een haverbrood gebakken en die werd in de vensterbank gelegd om de langskomende St. Bridged gunstig te stemmen. Het kruis is een afwerend teken om boze geesten te weren en deze liet men soms maanden liggen. Imbolc is een feest van zuivering. Meerdere dagen voor het feest werd de mantel van Sint Brigit (doek) op een struik gelegd als "Brat Brighide". Voor het avondeten op de avond van Sint Brigit's avond ging de vrouw van het huis de mantel halen. Hierbij werd Brigit officieel welkom geheten om het huis te betreden. Een stuk van de mantel werd aan ieder in huis gegeven. Deze zou geluk brengen en ziektes weren voor de komende twaalf maanden. Ook zou de doek de nieuwgeborenen beschermen en zorgen dat de baby's niet zouden worden ontvoerd naar de andere wereld.

Iers: Bruigintín: Brigantijn/brigantine/brig (zie ook Bridge: brug).

Het feest vereerde de melk voor de jonge lammetjes als nieuw leven en de komende lente. De ooien gingen melk geven. Het feest werd dan ook Imbolc ("in de zak", wellicht een verwijzing naar borst) of Imbolg'/Immelk genoemd. Maar soms ook in het Iers: Oímelg: "ooimelk" wat ook letterlijk "bevalling" betekent. Melk werd op de grond gegoten als offer. Brigid's bloem was de paardenbloem (tevens wintergroente) vanwege de melkachtige sap. Dit zou aan de jonge lammetjes worden gegeven als goede start. Speciaal gebak werd gemaakt en de meisjes droegen poppen van Brigid in processies. Ze gingen ook langs de deuren om eer te ontvangen voor Brigid tevens kon men een steen, schelp of bloem schenken aan de meisjes. En natuurlijk het speciale haverbrood. Aan het einde van de tocht koos men een huis uit. Hiervan werden alle deuren en ramen gesloten en de pop in het raam gezet zodat iedereen het kon zien. Tevens werd in Ierland een vogel geofferd aan Brigit, deze zou levend begraven worden waar drie rivieren samenkwamen. Jongens verkleden zich als vrouwen en gaan de huizen langs met de "gordel van Brigit". Dit is een cirkel van gevlochten stro (ongeveer 4 voet in diameter). Als je door de cirkel past dan krijg je de bescherming van Brigit tegen ziekten. Hierna ging men dansen tot de volgende ochtend. Vooral ringdansen. De oudere vrouwen vlochten tijdens de dans de wieg, of "the bed of Bride". Tevens een pop van een korenschoof versierd met de schelpen, stenen, bloemen en linten. Daarna werd Bride (Brigid) uitgenodigd en de pop in de wieg gelegd bij een huis. Tevens werd er een stok ingelegd van berk of een bezem van witte wilg. De as van de haard werd netjes opgehoogd zodat men de volgende dag de voetsporen van Brigid zou kunnen vinden. Dit zou geluk brengen. Zie ook Pasen en 12 juli.

Volgens een 8ste eeuwse mythe: Zou de druïde Maithghean aan het geluid van de kar waarin Broiseach naar hem toe werd gebracht kunnen horen dat ze een wonderbaarlijk kind in haar
schoot droeg (Brigit). Maar Broiseach had één voet over de drempel en één voet nog buiten, zodat het kind "noch in  noch buiten het huis werd geboren" . Dit betekent; op de drempel van het nieuwe jaar van de Ogham/ Runen kalender. Want soms vierde men het feest van Imbolc/Oímelg later ook op 31 januari.

In Ierland werd Brigit vooral geëerd in Kildare. Kildare zou van Cilldara "de kerk onder de eikenboom" afstammen (zie voor de naam periode 8). En wijzen op een ouder heiligdom. De nonnen van het Klooster zouden een heilig vuur brandend hebben gehouden ter ere van Brigit. Volgens een gedicht van Amairgren zou de Ierse Bres vervangen zijn door Eremon (godin Ierland). Volgens een ander verhaal zou Bres een man zijn en Brigid van de Tuatha Dé Danann zijn vrouw. Bres was de zoon van Elatha (zeegod en vijand Fomorii van de wereld onder zee) en godin Eri van de Tuatha Dé Danann. Ook Eremon zou later weer een Ierse koning zijn.

De Iers-Keltische mythen kunnen ook veel invloed gehad hebben van het Christendom en veel van de mythen zijn later aangevuld.

In Schotland geloofde men dat de slang symbolisch zou ontwaken tijdens Imbolc. Tijdens de dag van Bride zou de slang uit haar hol komen (of van de heuvel). Daarom maakte men vele figuurtjes in de vorm van slangen. Men tikt op de slangenfiguurtjes. Sint Bride's dag op 1 februari op de Hebriden van Schotland: Vroeger maakten de knechten een pop van stro met vrouwenkleding. Legden het in een grote mand. Hierin legden ze naast de pop een houten slagstok. Dit werd dan "Briid's Bed" genoemd. (Soms werd de laatste schoof van de oogst van het vorige jaar bewaard en verwerkt in het bed van Briid). Daarna schreeuwde men drie keer; "Briid is gekomen, Briid is welkom", daarna gingen ze slapen. De volgende morgen zochten ze in het as de afdruk van de slagstok van Briid. Als ze deze vonden, voorspelde dit een vruchtbaar landbouw jaar. Zo niet dan was dit een slecht voorteken. Een andere manier; op de nacht voor Candlemas (kaarsmis): Men maakte een bed van koren en hooi met lakens erop naast de voordeur. Dan riep men drie keer; "Bridget, Bridget, kom binnen, je bed is klaar!". Naast het bed hield men de kaarsen brandend gedurende de nacht.

Shetland eilanden: In de hoofdplaats Lerwick: Op 29 januari (24 dagen na Oude Kerst) vierde men het feest van Up-helly-a. Het had veel van de gebruiken van het feest met de jonge mannen die zich vermomden zoals op Kerstochtend.

Engeland: Cornwall: De zondag en maandag vlak bij 29 januari. Feest gevierd in Ludgvan (Cornish:Lujuan: "plaats van as") ook Luduhan genoemd. Dit zou gewijd zijn aan Saint Ludowanus. Juan is echter een andere naam voor Sint Jan (In het Spaans), zijn feest werd gevierd rond de zomerzonnewende. Ook is de plaats verbonden aan Saint Ives zie onder.

Cornwall: 3 februari: Sint Ives. Dit was sint Ia of Cornwall. Saint Eia, Hya ofwel een oude wintergodin. Ze zou de zus zijn van Saint Erc (Erth) zie 2 november. Ze vormde een triade met Saint Gwinear en Piala (Felix, Felicitas ofwel de kat). Saint Ives was wellicht een Engelse versie van Saint Brigid. Want Cornwall zou bekeerd zijn door de Ieren. Zie ook de feesten van de zomerzonnewende in juni/ juli.

Op het Isle of Man: Op de avond van 1 februari hield men een feest dat genoemd werd in Manks taal: Laa'l Breeshey (Breed is een andere naam voor Brigit). Dit zou ter ere zijn van de Ierse vrouw die naar het Isle of Man kwam om de sluier te ontvangen van St. Maughold. Het gebruik was om een bundel van groen gras te verzamelen. Hiermee in de deuropening te staan en de heilige Sint Bridget uit te nodigen om te komen overnachten. Daarna strooide men het gras uit op de grond als tapijt en bed voor Sint Bridget. Sint Maughold (Machalus, Maccaldus) is een oude plaatselijke heilige van het eiland van Man en zijn feestdag is op 25 april. Maughold staat in verband met het verhaal van de sluier van de dood en zou bekeerd zijn door Sint Patrick (symbool: slangenbezweerder).