Pacifische Oceaan:

Micronesië

Eilandengroep van vele kleine eilanden in de Westelijke Grote Oceaan boven Nieuw-Guinea en Melanesië.

In Namoluk, een van de Caroline eilanden: Geloofde men dat het maken van vuur door de goden aan de mensen was geleerd. Olofaet, de vuurgod, gaf het vuur aan de vogel mwi en vroeg hem deze naar de aarde te brengen in zijn snavel. Dus de vogel vloog van boom naar boom en stopte de kracht van het vuur in het hout. De mensen konden dit vuur eruit halen door frictie.

Melanesië: Bevat de volgende eilanden en eilandengroepen: Fiji, Nieuw-Caledonië, Nieuw Guinea (zie ook Australië), Salomonseilanden, Santa Cruz eilanden, Vanuatu.

Bij sommige van de Melanesiërs spelen de Plejaden ook een belangrijke rol in de kalender:

Bij de oogst van de nieuwe Yam en Taro hield men In Bourail in Nieuw-Caledonië een soort oogstdankritueel. Hierbij werden 7 yams opgegraven en in bladeren gewikkeld voor de heilige houten beelden van de voorouders gepresenteerd. De mannen en jongens koken ze in speciale potten en eten deze eerste yams. Daarna hield de leider of oudste man een speech op een ladder en bedankte en eerde de goden voor het gewas. Hierna mochten de families de rest van de yams oogsten en eten in hun eigen kookpotten.

Bougainville Strait: Orions Riem en de Plejaden zijn de belangrijkste sterrenbeelden. Orion's riem zou 6 sterren bevatten en werd Vuhu genoemd. De Plejaden noemden ze Matatala. Ook kenden ze andere sterren.

Treasury eiland, Fiji: Eind oktober, groot feest vanwege het terugkeren van de Plejaden boven de oostelijke horizon na zonsondergang. Wellicht ook tevens het jaarbegin.

In Ugi eiland (van de Salomonseilanden) stonden de Plejaden voor de tijd van planten, en het oogsten van de Yam wortel.

Florida eiland (van de Salomonseilanden) werden de Plejaden genoemd; Togo ni samu: "De groep van maagden".

Op de Solomon eilanden geloofde men dat de dode ziel kon veranderen in een dier die daarna als heilig werd beschouwd en niet werd bejaagd of gegeten. Het dier wat het meeste gekozen werd was de haai (wellicht ook als sterrenbeeld zie ook Polynesië). Men offerde dan b.v. kokosnoten en bruinvistanden aan de haai.

Torres Strait: Keken naar de verschijning van de Plejaden (Usiam) boven de horizon bij zonsondergang. Dit zou het begin zijn van de nieuwe Yam tijd.

Nieuw-Guinea: De Kai en de Bukaua: Keken ook naar de Plejaden (sommige stammen zijn verwant aan de Melanesiërs). Bij de Kai was het verschijnen van de Plejaden boven de horizon bij nacht, tijd voor het werken op het land. Na de oogst van Yam en Taro (die vaak vernietigd kon worden door de wilde varkens) ging men schommelen aan de bomen. De Bukaua oogsten de taro samen met bananen, suikerriet en groenten. Een offer van een gedeelte van de oogst samen met tabak, betelnoten van de betelpalm, en hondenvlees werd in een kokosnoot schil neergezet op een verhoging in het huis van de veldeigenaar. Hiermee bedankte men de voorouders. Hierna hield men een groot feest.

In Fiji bij sommige stammen werd de eerste oogst van de yams gepresenteerd aan de voorouders in de Nanga. Deze Nanga was een speciale heilige omheining met rechtopstaande stenen waar niemand zomaar in mocht (een soort tempel). Hierna hield men een groot feest van de oogst: Mbaki. In andere delen van Fiji werden de yams gepresenteerd in de tempels en later gebruikt door de priesters.

In de Nanga's (van de Nuyaloa, Vatusila, Mbatiwai en Mdavutukia) hield men de initiatieriten van jonge mannen rond eind oktober/ begin november. Dit kwam overeen met het nieuwjaarsfeest van Fiji. De nieuwlingen werden Vilavou of Nieuwjaar's mannen genoemd. De tijd viel samen met het bloeien van de ndrala boom (Erythrina) maar het viel ook samen met het nieuwjaar van Tahiti en Hawaï die hun nieuwjaar instelden op het sterrenbeeld van de Plejaden (zie onder Polynesië).

Voor de initiatie werden de hoofden kaalgeschoren en evt. baard verwijderd. In vier dagen gingen ze in processie naar de tempel en in het middelste heiligste plek, offerden ze kleding en wapens aan de voorouders. Op de vijfde dag zagen ze een rij van dode vermoorde mannen liggen op de grond. Met hun lichamen opengesneden en hun ingewanden er uit. Aan het einde zat de hoge priester. De jongens moesten angstig op handen en en knieën kruipen over de lichamen. Daarna stonden ze voor de priester die plotseling een harde gil gaf. De mannen die zogenaamd dood waren kwamen tot leven en renden naar de rivier om zich te wassen. Ze hadden de ingewanden en bloed van varkens gebruikt. De priester vroeg hen waar zijn mensen waren. "zijn ze weg naar Tonga Levu of in de diepe zee? Daarna kwamen de mannen terug die dansten met bloemen gehuld. Hierna volgde een heilige maaltijd. Vier oud mannen gingen het heiligste deel van de tempel binnen. Ze droegen yam, gebakken varken, een drinkbeker met water en een servet, allen netjes verpakt. Iedere jongen kreeg een hapje en de lippen werden nat gemaakt en drooggeveegd met het servet. Ze moesten beloven om niets over de initiatie te vertellen. Vaak werden ze ook besneden bij de initiatie

Fiji: In de periode 22 augustus-21 september, met name begin september, was het op Beqa eiland te tijd dat de ti-wortel (Cordyline) of wilde dracaena het dikste was en werd geoogst. Om deze zoete wortel eetbaar te maken moest deze tussen hete stenen gedurende 4 dagen worden gebakken. In Mbengga maakte men een grote rond gat met stenen die werden verwarmd door brandende stammen. Wanneer de stenen witheet waren en de wortels er in konden. hield men het riteel van Vilavilairevo "springen in de oven". Hierbij liep men over de gloeiend hete stenen. Ze droegen boomvaren bladeren om de enkels. Voor het ritueel moesten ze een maand vasten (geen sex en vasten) Dit zou komen door een leider Tui Nkaulita die het privilege voor zichzelf en zijn nakomelingen ontving van een god. De leider had hem per ongeluk aan zijn haren uit een diepe waterpoel getrokken. Dit ritueel van vuurlopen deed men ook in Tahiti en de Markiezen eilanden. De Hindoes hebben hun eigen vuurloopritueel en feest op de volle maan van eind juli/ begin augustus ter ere van godin Maha Devi. Dit kan drie tot 10 dagen duren. Het staat in verband met de reiniging en men gaat ook baden in de zee. Verder doorboort men het lichaam en smeert men zich in met geelwortel kurkuma. Om zich zo te beschermen.

Fiji: Wanneer de eetbare grote zeewormen (balolo: Palolo veridis, Eunice viridis) in miljoenen naar het oppervlakte komen vanaf de koraal riffen om zich eens per jaar voort te planten. Meestal in het laatste kwartier van de maan in november. Was dit aanleiding tot een feest. En start van het vis seizoen. In Tonga en Samoa (Polynesië) werd de worm palolo genoemd. In Fiji noemde men de maand oktober/ november; balololailai (kleine balolo). De maand november/ december; balololevu (grote balolo), dit wijst op een kleine en een grote verschijning van de balolo. Dit is ook beschreven als een paar op de eerste ochtend en de meeste op de tweede ochtend. Ze verschijnen vroeg in de ochtend vier of vijf uur tot een uur of zeven en gedurende 2 uur. Op zee werden ze met manden en netten uit het water geschept. Ze zouden verschijnen op 2 van de 3 dagen ; de dag voor , de dag en de dag na het laatste kwartier van de oktober maan volgens George Brown. Ze zijn zo groot als rietjes en van verschillende kleuren en als ze zwemmen lijken ze op kleine slangen. Een belangrijke man klom in een boom en bad aan de geest van de lucht voor een goede oogst, goede winden etc. Daarna maakte men veel lawaai met drummen en schreeuwen door iedereen in hun huis gedurende een half uur. Dit deed men om de boze geesten te verdrijven. Hierna was men 4 dagen doodstil. Zelfs een huilend kind werd bestraft. Tijdens deze dagen at men de zeewormen. Tijdens deze dagen mocht men niet werken en niets doen. Bij zonsopgang gingen de mannen en jongens rond. Ze sloegen met knuppels en stokken op de huisdeuren en riepen; "Sinariba". Dit was het einde van de ceremonie. Later mocht de zeeworm alleen gegeten worden door de mannen in de tempel.

Een andere nieuwe bron noemt de achtste dag na de volle maan in november. In oostelijke eilanden zoals Vanua Levu en de oostelijke plaats Lau zou het pas op de negende dag plaatsvinden. De dag ervoor verschijnen eerst een paar wormen. De vissen eten zich vol aan de wormen en daarom is het ook de start van het speervissen (vakalua balolo). De wormen worden rauw maar meestal gekookt en gebakken gegeten en bij voorkeur met yam.

In Aoba/ Ambae (eilanden van Vanuatu): jacht men op de palolo worm die zou verschijnen na de volle maan van oktober. Op de tweede dag zijn er meer wormen en vormen een
delicatesse. Ze werden vermengd met pudding en smaakten als vis.

In Tumleo een klein eiland bij Duits-Nieuw-Guinea (vroeger). Vangt men de zeeworm in de maand november en begin december. De jongens en soms ook volwassen mannen gingen in het bos op zoek naar gras-pijlen (räng). Hierna hielden ze een gevecht met kleine bogen en de pijlen waarbij de pijlen flinke wonden konden maken. Soms werden de gevechten naar de graspijlen genoemd en soms naar de zeeworm.

Op Ulawa, een van de zuidoostelijke Solomon eilanden. Hier ving men ook de zeewormen (Palolo veridis): annelid. Deze kwamen op de tweede nacht na de volle maan in november. Daarom werd de novembermaan; "het netten van annelid" genoemd. De vorige maan is "de kleine annelid". De decembermaan is "de volgroeide annelid", maar deze was niet meer eetbaar. De rest van het jaar leeft de worm in het koraalrif. In Aalai, de oostelijke ingang van
het splitsende kanaal, komt de annelid in oktober zoals in Samoa. He succes van het seizoen werd bepaald naar hoe het vissen ging in Aalai.

In Tahiti (Frans-Polynesië) komt de naam balolo/ palolo (eetbare zeeworm) ook in de naam van 2 maanden voor; paroro-mua (vroege palolo) rond april/ mei en paroro-muri (late palolo) mei/ juni. Maar de worm zou zelf niet voorkomen in Tahiti. Dus aleen een benoeming in de kalender.

Vanuatu (vroeger: Nieuwe Hebriden genoemd: De eilanden ten noorden van Nieuw-Zeeland:

Vroeger werden de yams gepresenteerd aan de voorouders/ god; Aremha: "dode man" op een tijdelijk altaar. Hierna ging men feesten tot de ochtend.

Op het eiland Pentecost is in juni de Naghol ceremonie. Jonge mannen springen als inwijding van een 30 meter hoge toren met lianen op de enkels gebonden. Hiervoor ging men zingen en dansen om zich te bewijzen voor de vrouwen. Dit zou tevens worden gedaan om een goede Yamoogst te krijgen. In november bloeien de koraalriffen gedurende een nacht waarbij de ei- en zaadcellen elkaar bevruchten.

De Banks eilanden en Noordelijke Nieuwe Hebriden: De Plejaden markeren hier de oogst van de Yam en Taro wortel. Op veel eilanden in Melanesië stond het ook voor de start van de regentijd.

Op de Tonga eilanden was het grote oogstdankfeest; Inachi"; "feest van het uitdelen" van de yams in oktober net voor de yams rijp waren. De yams en andere gewassen werden eens per jaar geofferd aan de heilige leider. De tijd voor het planten van de meeste yam was rond eind juli. Maar de speciale soort Caho-caho die altijd gebruikt werd in deze ceremonie werd al een maand eerder geplant (rond eind juni). Deze werd geplant binnen een aparte omheining op elk plantveld. De nacht ervoor begon men met het blazen op de schelpen (dit deed men op diverse eilanden). De yams werden tien dagen ervoor geoogst en spiraalwijs versierd met een soort linten gemaakt van het blad van de pandanusplant en rood geverfd. Hierna werden de yams Mellecoola genoemd. De mensen zongen en alle eilanders verzamelden zich op een eiland en brachten de yams mee. Iedereen droeg nieuwe kleding versierd met de rode linten en bloemen. De mannen droegen hun hele wapenuitrusting van speren en knotsen. De yams werden gehangen aan dikke palen van 8-9 voet lang. Daarna bracht men de paal naar het graf van de laatste leider/ koning (Tooitonga). De leider en zijn gevolg zaten in een bijna cirkel voor het graf. De processie liep twee of drie keer rond het graf. Terwijl men blies op de schelpen en zong. Daarna werden de palen voor het graf gezet. Na een dankgebed keerde men terug naar de Malái. De offers van: vis, matten, gnatoo, cava wortel en mahoa werden verdeeld onder de leiders en priesters. Men dronk cava drank en at een klein deel op. Door de ceremonie zouden ze beschermd zijn door de goden.

Polynesië : Frans-Polynesië

Hieronder vallen de 5 eilandengroepen: De Genootschapseilanden (Tahiti), Australeilanden (Basseilanden en Tubuaïeilanden), Gambiereilanden, Tuamotueilanden en Markiezeneilanden.

Deze eilanden worden bevolkt door zeevaarders die in nauwe samenhang met de natuur leven. Zij hebben hiertoe ook grote astronomische kennis die mondeling wordt overgeleverd. Om te weten op welke breedtegraad men zich bevond. Moest men de hoogte van de sterren bepalen. Dit deed men door de hoogte te meten van de vooruitgestoken hand van de gestrekte arm (met de duim uitgestoken horizontaal, op de horizon. De vingers tegen de ster.). Dit is 15 graden hoogte vanaf de horizon tot de ster.

Het belangrijkste jaarlijkse feest is het Plejadenfeest. Dit wordt gevierd op Tahiti een week na de grote kanoroeiwedstrijd (Hawaiki nui va'a) rond begin november. Want dan komen de sterren van het sterrenbeeld van de Plejaden weer voor de zon. Dit betekent een soort nieuwjaar en tijd van overvloed. Dit feest wordt gecombineerd met allerheiligen (1 november). Hierbij worden de graven gereinigd en versierd met vele bloemen en kaarsen. Men zingt voor de overledenen.

Op 1 en 2 december eert men de nationale bloem tijdens de Tiare Tahiti dagen. In December zijn er eens in de vier jaar Marquesas kunst- en cultuur feesten op verschillende plaatsen.

Op de eilanden heeft men grote ceremoniële tempelsteden aangebracht gemaakt van stenen (Marai/ Marae/ Malae). Vaak van koraalsteen. Dit stellen de sterrenbeelden voor en boten. Omdat de Polynesiërs vroeger geen schrift kenden en geen kaarten hadden namen ze de jongeren hier naar toe om de sterrenbeelden in te prenten zodat ze die konden gebruiken voor de scheepvaart. Elke Marae stad of steenformatie stelt een bepaalde constellatie voor. Ana's zijn de helderste sterren en deze wijzen de richting van noord naar zuid aan. Ze zijn terug te vinden in de afbeeldingen op 11 lange versierde houten planken (Uno's).

Tijdens het feest van de Plejaden vertelt men de legenden van de Plejaden en de sterrenbeelden. Hiervoor komen alle belangrijke personen van de eilanden samen, ook van de Cook eilanden, Paaseiland en Nieuw Zeeland. Ook van de Australs en Marquesas. Ze komen samen in de belangrijkste Marae; Taputapuatea (uit de 17de eeuw) op het centrale eiland Ra'iatea; "heldere hemel" (van de Society Islands). Jonge leiders (Ari'i) werden hier ook gekroond. We vinden er ook opgerichte stenen. Op sommige eilanden zijn ook rots graveringen (petroglieven) aanwezig. (Voor meer informatie; Universiteit van Tahiti). Zie ook Fiji onder Melanesië

De eilanders van Polynesië verdeelden het jaar in twee seizoenen die ze vaststelden door het observeren van de Plejaden. Het eerste seizoen werd Matarii i nia; "Plejaden boven" genoemd. Het begon wanneer, in de avond de Plejaden verschenen op of bij de horizon. En het halve jaar wanneer, direct na zonsondergang, ze werden gezien boven de horizon werd; Matarii i nia genoemd. Het andere seizoen begon wanneer, tijdens zonsondergang, de sterren onzichtbaar waren, en duurde tot het uur wanneer ze opnieuw boven de horizon verschenen. Dit seizoen werd; Matarii i raro; "Plejaden onder" genoemd. Het rijzen van de Plejaden zou ook de komst van het natte seizoen aangeven.

Maui van de Maori, was de halfgod die het zonnestelsel ordende. Later werd hij vervangen door Rongo, Tane en Tangaroa. De Plejaden zouden 7 duiven zijn die door de vogelaar Tautoru (Orion) waren gestolen. Godin Hina was verbonden aan de maan. Ook godin van geboorte, getijden, dood, westenwind, vuur, water en vrouwenambachten. Ze werd later aangesproken als maagd Maria.

Maui remde de zon af want hij draaide te snel. Hij ving met zijn lasso 6 benen of stralen van de zon en bond deze aan een boom. Daarna sloeg hij de zon met een knots (het kaakbeen van zijn grootmoeder). De zon beloofde langzamer te reizen opdat de mensen meer tijd aan hun tuinen konden besteden.

Zie de Nieuw-Zeelandse mythe waarin de haak van sterrenbeeld Schorpioen gelijk staat aan de magische kaakbeen van grote godin Mahuika: Manaiakalani. In haar kaak zat grote wijsheid en was het symbool van spraak. Belangrijk omdat het sterrenbeeld de weg aangaf naar het thuis eiland. Mahuika gaf aan de held Maui de vishaak gemaakt uit haar kaakbeen. Zo kon hij met de reuzenhengel de eilanden: Te Ika o Maui, opvissen.

Hervey eiland (Sandwich eiland van de Cook eilanden): Mythe van Plejaden; Vroeger zou het een enkele ster zijn die werd gebroken in 6 stukken door de god Tane. " Deze cluster van sterren werd genoemd; Mata-riki of "kleine ogen" (Mata=ogen). Ook werden ze Tau-ono of "De zes" genoemd. Bij deze eilanders stond het begin van het jaar voor de verschijning van de Plejaden op de oostelijke horizon net na zonsondergang, rond midden december.

De Plejaden werden vereerd in Danger eiland (Chagos Archipelago) en in de Penrhyns ( Eiland met vele namen van de Cook eilanden) tot het christendom in 1857. In Manihiki of Humphrey's eiland (van de Cook eilanden), wanneer de Plejaden werd gezien, vierde men een maand lang vrolijk feest met zang, dans en het blazen op schelp trompetten.

Gilbert eilanden: De hemelboom was Tarakaimate (De Pandanus of Schroefpalm). De wortels gebruikt als medicijn, de vruchten gegeten, het hout voor huizen en de bladeren als matten om in begraven te worden.

Om het zuiden te vinden gebruikten de Polynesiërs de twee sterren Bèta en Delta (van sterrenbeeld Schorpioen) (gelegen op de kop van schorpioen). Hier trok men dan een denkbeeldige lijn door. (Deze lijn gaat eigenlijk verder door sterrenbeeld wolf, voorhoofd, of vroeger door het begin van zijn voorpoot, de alpha ster. D an gaat de lijn voor de hoef van Centaurus langs en door de rug van kameleon, op oude kaarten te vergelijken met de 30 graden lijn.) Ze richtten hun boeg van het schip naar deze lijn.

De Polynesiërs van Hawaï kenden ook diverse sterrenbeelden zoals de vishaak (van Boogschutter) en de naastgelegen grote haai (aan het begin van de kalender). Vooral het Zuiderkruis was belangrijk voor de scheepvaart. S' nachts beschrijven de sterrenbeelden een baan van oost naar west. Overdag gebruikte men de natuur als aanwijzing voor de positie zoals de zonsopkomst in het oosten, de zeediepgang, de soort golven, vogels, de spiegeling van eilanden op boven hangende wolken en de zuid-oost passaatwinden. Deze informatie werd van vader op zoon doorgegeven. Hierdoor kon men grote afstanden afleggen en heeft men zo Hawaï kunnen bereiken. In december hield men het Macahity feest gedurende de hele maand: met dansen, een processie, voorstellingen en schijngevechten. De koning gaat in zijn kano het eiland langs maar wordt opgewacht door een krijger die een speer gooit. Hij moet deze opvangen in zijn hand. Daarna gaat hij naar de tempel waar schijngevechten worden opgevoerd. Vroeger wellicht een vorm om zich als koning te bewijzen waarbij hij kon worden gedood.

Hilule'O was een god van de Tonga eilanden. Hij leefde in de spiegelwereld van Pulotu. Zijn reptielenstaart was rond de wereldboom gedraaid (Dit geloofde men ook in Fuji). Door zijn
broers was hij vastgebonden zodat hij de aarde niet zou vernielen. Soms verscheen hij als een witte haai. Later zou hij in een godin zijn veranderd (of was het al een godin?).

In Tahiti (Frans-Polynesië) komt de naam balolo/ palolo (grote eetbare zeeworm zie Fiji, Melanesië) ook in de naam van 2 maanden voor; paroro-mua (vroege palolo) rond april/ mei en paroro-muri (late palolo) mei/ juni. Maar de worm zou zelf niet voorkomen in Tahiti. Dus aleen een benoeming in de kalender. In Tonga en Samoa (Polynesië) werd de worm palolo genoemd. In de zee bij Samoa werd de worm twee keer per jaar gevangen (met 6 maanden tussenpozen). Ze zouden verschijnen op de 8ste dag na de nieuwe maan van oktober volgens E. Boisse. Dus zouden ze ook verschijnen rond april/ mei.

Tahiti kende in december/ januari een vuurloop ritueel. Bij de Maori's is er een legende van Te Hahae, de vuurloper. Hij bouwde een grote oven van hete stenen om de taro in te koken voor een feest (oogstfeest?). Te Hahae liep in de umu
(oven) over de gloeiend hete stenen terwijl hij alleen gekleed was in zijn maro (gordel). Hij stond lang in de hitte van de oven en riep karakia (betoveringen) uit. Maar hij verbrandde niet
en was ongedeerd. Zlefs zijn gordel van groene bladeren was niet geschroeid of gedeerd.

Samoa: In de lente vissen de eilanders met spinnenweb en vliegers van bananenbladeren. Het spinnenweb is lokaas om de geep/ groengraat (Belone belone) te vangen.

Nieuw-Zeeland:

Volgens legenden kwamen de eerste Polynesiërs rond 950 na Christus pas in Nieuw-Zeeland. Rond 1250 werd het eiland pas echt gekoloniseerd. Dit was echter funest voor de grote reuzen Moa loopvogel (afgebeeld in de rotskunst). Door overbejaging stierf dit dier uit tussen 1400 en 1500. Ook de reuzen arend (Haasts arend) stierf uit. In 1642 ontdekte Abel Tasman Nieuw Zeeland. Hij voert direct op de Golden Bay af (gouden baai) in het centrum.

De Maori van Nieuw-Zeeland kennen de pohutukawa als de hemelboom waarlangs de zielen via de wortels afdalen. Deze boom met rode bloemen kan zeer oud worden en groeit op lavagesteente. Hij bloeit in december tijdens de midzomerzonnewende en wordt bezocht door de tui en kaka vogel.

Ze kennen ook Papatuanuku als moeder aarde. Heilige plekken noemt men Pa. In het centrum van Nieuw Zeeland (eerste Europese nederzetting Nelson) heeft men de Churchhill (kerkheuvel) bovenop de oude Pa geplaatst.

Groene Nefrietjade (Pounamu) bij Hokitika werd al door de Maori opgegraven als siersteen voor gereedschappen, messen en sieraden. Het eiland kent ook mineraal en goudmijnen want het is erg vulkanisch. De vorm van Nieuw-Zeeland is verbonden met zowel de ontstaansmythen en sterrenbeelden. Zo heeft het Noordereiland de vorm van een vis en het Zuidereiland de vorm van een boot. De mythe: De halfgod/ voorouderkoning Maui gaat in een boot met zijn vrienden vissen met een grote speciale magische vishaak. Hiermee vangt hij een reuzenvis, dit wordt het Noordereiland van Nieuw-Zeeland (Te Ika a Maui; "de vis van Maui"). Zijn vrienden krijgen ruzie over de vis en slaan erop met knuppels en zo ontstonden de bergen en dalen. Norhtland en The Bay of Islands vormen het staartstuk. Lake Taupo is het hart. Wellington Harbour en Lake Wairarapa zijn de ogen.

De kano van Maui veranderde in het Zuidereiland (Te Waka o Maui). Het anker van de boot is Stuart Island (Te Punga a Maui). Het gebergte vormen de inzittenden van de boot (en velen zijn dan ook heilig).

Sommigen noemen heel Nieuw Zeeland (Aotearoa) de gevangen reuzenvis. En de kano van Maui zou verwijzen naar de oostkust waar de zon opkomt.

In een andere mythe ging Maui ook via een heilig spinnendraad (zie Plejaden) naar de 12 hemelen. Daar ving hij de dag en zon met een magisch net van geweven linnen. De vuurgodin spuwde vuur als een draak maar ze werd betoverd door Maui.

De Maori van Nieuw-Zeeland verdeelden het jaar in maanmaanden en de eerste maan begon bij het rijzen van de Plejaden; Matariki. Door heel Polynesië noemde men het rijzen van de Plejaden ook Mataliki, Matalii, Makalii als jaarbegin.

Paaseiland (Tegenwoordig horende bij Chili), Rapa Nui:

Paas eiland is vulkanisch en heeft de vorm van een dier met een brede staart links, een bolle rug en een breed hoofd rechts. De bewoners vonden dat ze de voor moesten accentueren door er grote beelden (Moai: wellicht van een god of voorouder) rondom heen te zetten aan de kust met de rug tegen de zee. Het hart of oog werd gevormd door de vulkaan Rano Raraku. Zowel in de vulkaan (met vulkaanmeer) en rond de vulkaan staan ook beelden. De beelden van het eiland zijn allemaal van het tufsteen gemaakt van deze vulkaan.

De Bewoners zelf noemden het eiland: Te pito o te henua; "De navel van de wereld" (wat betekent Plejaden-eiland). Of; Mata ki te rani; "ogen die naar de hemel kijken" (naar de beelden)/ Te pito o te kainga a Hau Maka; "Het kleine stukje land van Hau Maka".

Rond 500 na Christus kwamen de eerste Polynesiërs aan. Er werden wel op grote schaal bossen gekapt maar dit betekende niet het einde voor de inwoners. Volgens de laatste gegevens gingen ze over op een andere landbouwmethode door het gebruik van stenen. Doordat de stenen warmte en vocht vasthielden konden ze hiertussen diverse gewassen telen. Ook is er geen bewijs gevonden van een grootschalige oorlog wat tot hun einde zou moeten leiden. Rond 1000 n Chr. ontstond het schrift Rongo-Rongo. Eind 1700 stopte men met het maken van de grote beelden. Wellicht ging men over op een andere religie want vanaf die tijd verschenen petroglieven in hoog reliëf van het gezicht van de Polynesische god Make Make. De oude beelden zouden langzaam zijn neergelegd en niet omgegooid zoals gedacht werd volgens de archeoloog. Jacob Roggeveen kwam op 5 april 1722 op het eiland en noemde het Paaseiland vanwege de tijd van aankomst. 1774 kwam James Cook in Paaseiland. Rond 1800 kwamen meer Europeanen en veel eilanders zouden meegenomen zijn door de slavenhandel rond 1900 en gestorven zijn aan ziekten.

Op petroglieven (bij de vulkaan Rano Kau) en houten beelden komt de vogel-man Tangatu Manu veel voor. Dit zou een Fregatvogel kunnen voorstellen. Fregatvogels zijn belangrijk voor de Vissers zie de bewoners van Zuid Amerika (de Nasca lijnen). Om vogel-man te worden moesten de jonge mannen de eieren van de bonte stern halen op het eiland Motu Nui. Vogelmanfiguren komen ook voor op andere eilanden in Polynesië zoals Samoa en Sepik (van Nieuw Guinea). Verder zijn er petroglieven van diverse vogels, walvissen, schildpadden en haaien.

De Marquesaseilanden of Markiezenarchipel: Rond midden december verschijnen de Plejaden aan de horizon bij zonsondergang. Dit werd beschouwd als het begin van het nieuwe jaar. Wanneer de Plejaden
verdwenen na zonsondergang dacht men dat de tweede helft van het jaar was begonnen. Wanneer de Plejaden weer verschenen bij zonsondergang aan de horizon was dit bij vele eilanden reden tot extreme vrolijkheid. Men danste en maakte muziek met schelpen.

Hawaï (Eilandengroep van de Verenigde Staten, liggen in het Polynesische deel van de Grote Oceaan.)

Bewoond door de Polynesiërs. Bevat ook veel petroglieven.

De vuurgodin Pele zou de eilanden hebben geschapen. In de herfst als de Plejaden (Akua) aan de hemel komen viert men het oogstfeest. Voor hen zijn de Akua ook de 4 schepper goden.